Χρειάζομαι Οξυγόνο για να Ζήσω

Αφορμή για να γράψω αυτό το post αποτελεί η σημερινή γιορτή στο σχολείο.

Γενικότερα αίτια είναι η σύγχηση και η σιχασιά που νιώθω τέτοια εποχή κάθε χρόνο.

Τι είναι Χριστούγεννα; Γιορτή της Εκκλησίας σχετικά με τη γέννηση του Σωτήρα στις 25 Δεκεμβρίου.

Tι είναι Πρωτοχρονιά; Επινόηση του ανθρώπου για την αλλαγή του έτους, η οποία γιορτάζεται πανηγυρικά σε όλο τον πλανήτη.

Απ΄ότι έχω παρατηρήσει όταν κάποιος αναφέρεται στη συγκεκριμένη εποχή, την ονομάζει Χριστούγεννα. Δεν υπάρχει σαφής διαχωρισμός τον γιορτών σε κανένα (περίπου) μέρος του πλανήτη πλέον. Όλοι περιμένουν χαρούμενοι τα ρεβεγιόν, τα λαμπάκια στους δρόμους, τα τραγούδια της εποχής και τα πολλά και νόστιμα (πιστέψτε με) γλυκά. Ενώ άλλοι τρίβουν τα χέρια τους θησαυρίζοντας με την αφέλεια των ανθρώπων, οι οποίοι κάνουν πλούσια τα εμπορικά με τα ‘γιορτινά’ ψώνια και δώρα, κανείς δεν το καταλαβαίνει. Θέλει πολύ μυαλό να καταλάβεις πως εκείνη τη συγκεκριμένη εποχή όλα είναι πανάκριβα; Ούτως ή άλλως οι εκπτώσεις είναι ακριβώς μετά από αυτή την περίοδο…

Έχω καταλήξει πως αυτή η περιόδος είναι μόνο για τα παιδιά. Εμένα δε με χωράει πια. Δεν ξέρω τι να πω: βαρέθηκα, σιχάθηκα, δεν αντέχω;

Το μόνο ευχάριστο είναι πως όλα παγώνουν. Κυριολεκτικά το κρύο είναι φοβερό (ειδικά φέτος) και μεταφορικά τίποτα δεν δουλεύει σωστά. Οι υπάλληλοι παίρνουν άδειες για να ξεκουραστούν. Τα σχολιά κλείνουν. Οι περισσότερες υπηρεσίες νεκρώνουν.

Ίσως τα λέω όλα αυτά επειδή ποτέ μου δεν γνώρισα τη ‘μαγεία’ της εποχής. ‘Η απλά είμαι περίεργος…