Χρειάζομαι Οξυγόνο για να Ζήσω

Εντάξει, παραδέχομαι ότι έκανα κάποιο λάθος σε σχέση με τους καθηγητές, στους οποίους αναφέρθηκα σε προηγούμενο ποστ

Δεν είναι άχρηστοι όσοι διδάσκουν σε φροντιστήριο. Απλά δε μου αρέσει αυτό που κάνουν. Κακώς κατηγόρησα τους καημένους τους ανθρώπους.

Έχω όμως ράμματα για τη γούνα των καθηγητών του σχολείου. Εκτός από το γεγονός ότι θεωρούν δεδομένο για έναν μαθητή πως πηγαίνει σε φροντιστήριο, κάνουν κι άλλα πολύ μα πολύ ενοχλητικά για μένα πράγματα.

Το άρθρο δεν τελείωσε, αλλά δεν προλαβαίνω να γράψω άλλο. Βιάζομαι απλά γιατί έκανα ένα λαθάκι. Θα ανανεωθεί…

Συνέχεια

Οι καθηγητές του σχολείου λοιπόν. Άνθρωποι, οι οποίοι υποτίθεται ότι παιδαγωγούν.

Αλλά μόνο αυτό δεν κάνουν.

Αυτό που με έκανε να αλλάξω γνώμη ήταν οι βαθμοί που παραδώθηκαν στους μαθητές πρόσφατα. Ένα αίσχος. Πολύ περισσότερο απ’ ότι άξιζε ο καθένας. Με τη δικαιολογία: “Περιμένουμε καλύτερη επίδοση στο 2ο τετράμηνο…”

Έλεος πια. Αν χαρίζουν έτσι απλόχερα βαθμούς, οι περισσότεροι παίρνουν τα πάνω τους. Και δεν πρόκειται να διαβάσουν στον αιώνα τον άπαντα.

Το άλλο. Βαριούνται να κάνουν μάθημα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: “Ε, αυτά είναι παιδιά, δε χρειάζεται να κάνουμε άλλο, θα τα κάνετε ούτως ή άλλως στο φροντιστήριο”. Είναι τόσο δύσκολο να παραδώσεις το μάθημα; Απορώ. Γι’ αυτό σας πληρώνουμε λοιπόν. Για να περιμένουμε να πιείτε τον καφέ σας και να κάνετε τσιγαράκι στο γραφείο κάνοντας χουλιαμά με τους υπόλοιπους καθηγητές.

Θέλω να γράψω κι άλλα, αλλά είμαι πτώμα. Πάω να την πέσω.