Χρειάζομαι Οξυγόνο για να Ζήσω

Παπαπα και Φεγγάρι. Το Φεγγάρι

Καλημέρες σε όλους.
Έχουμε κενό στην Ιστορία και ήρθα στην αίθουσα της Πληροφορικής για να εκμεταλλευτώ το χρόνο μου :-)
Και μετά ξανά Πληροφορική, κανονικά αυτή τη φορά. Οπότε μπορώ να γράψω αρκετά μεγάλο ποστ…
Είναι περίεργο κάτι που έγραψα πιο πάνω. “Έχουμε”. Πληθυντικός.
Και τον χρησιμοποιώ συχνά νομίζω, είναι σύνηθες για μένα. Και για σχεδόν όλους.
Το σχολείο είναι υπέροχα χρήσιμο. Για πολλά πράγματα. Πρώτη μέρα μετά από 2 εβδομάδες. Οκ, απλά μου φαίνεται άσχημα. Ούτε γιορτή έγινε.
Αυτό κι αν είναι άσχημο.
Αυτά εισαγωγικά.

Συγγνώμη σε όσους αφήνουν σχόλια και δεν απαντώ. Δεν προλαβαίνω, ίσα ίσα να γράψω το ποστ.
Ευχαριστώ που τα αφήνετε πάντως.

Δεν ξέρω αν μου αρέσει να γράφω. Δεν έχω όρεξη τελευταία βέβαια.

Οι μέρες περνούν, αλλάζουμε. Οι άνθρωποι εμείς. Σαν κουρτίνες που ανοιγοκλείνουν. Σε διαφορετικό παράθυρο κάθε φορά. Με διαφορετικά χρωμοσχέδια.
Και όχι μόνο. Και ο ουρανός μου, ο ουρανός όλων. Και τα δέντρα. Και ο δρόμος. Και τα φρούτα. Και τα σύννεφα. Και ο καιρός. Και δεν ξέρω τι άλλο. Ξέρω μάλλον. Όλα.

Μόνο το φεγγάρι δεν αλλάζει. Το ίδιο. Απαράμιλλα όμορφο. Γι αυτό το απαράμιλλα δεν είμαι σίγουρος για την ορθογραφία. Και η λέξη σελήνη δε μου αρέσει τόσο.
Εντωμεταξύ είμαι στην κανονική ώρα της Πληροφορικής.

Λατρεύω το φεγγάρι. Αυτό.