Χρειάζομαι Οξυγόνο για να Ζήσω

Κάτι για να περηφανεύομαι

Αποφάσισα να ελέγξω τις αντοχές μου.
Μια εβδομάδα χωρίς κινητό.
Μια δοκιμασία βρε παιδί μου!

-Θέλω να πιστεύω πως γνωρίζετε τη σημασία του κινητού για τους εφήβους-

Να το “ημερολόγιό” μου:

Παρασκευή 11/4: Γύρω στις 16:30 κλείνω το κινητό, αφού έχω απενεργοποιήσει και τα 7 ξυπνητήρια. Το βάζω σε μια κάλτσα, μετά σε ένα πουγκί και έπειτα στο κουτί του πολυμηχανήματος μου στη ντουλάπα.

Σάββατο 12/4: Αισθάνομαι καλά. Ξαλαφρωμένος σίγουρα. Κανείς δε μπορεί να γνωρίζει τι κάνω ή που βρίσκομαι. Επικοινωνώ με το σταθερό. Νιώθω το παντελόνια μου πανάλαφρα, αφού δεν υπάρχει τίποτα να βαραίνει την αριστερή μου τσέπη.

Κυριακή 13/4: Σημαντικές εκκρεμότητες! Όχι, η ντουλάπα δεν ανοίγει. Παρουσιάζεται αίσθημα έλλειψης.

Δευτέρα 14/4: Τίποτα το ιδιαίτερο, απλά βαριέμαι να γράφω.

Τρίτη 15/4: Θέλω να το ανοίξω. Μου φαίνεται ότι το χρειάζομαι.

Τετάρτη 16/4: Έρχομαι σε οπτική επαφή με το κουτί ενώ τακτοποιώ τις πλαστικές κρεμάστρες μου. Όχι, έβαλα ένα στόχο.

Πέμπτη 17/4: Ας πάει στα κομμάτια, το ανοίγω κατά τις 23.00. Αποκλείνω περίπου 15 ώρες από το στόχο μου. Έδειξα αδυναμία στο τέλος.

Συμπεράσματα: Δε νομίζω ότι είχα κάποιο πρόβλημα να τα καταφέρω. Ανακάλυψα κάτι: αισθάνομουν την έλλειψη του κινητού μόνο όταν είχα ελεύθερο χρόνο. Αν το μυαλό μου ήταν γεμα΄το ή το πρόγραμμά μου ξεχείλιζε, δε μου περνούσε καν απ’ το μυαλό.
Αυτά.

Υ.Γ.: Το ημερολόγιο είναι χειρόγραφο, απλά το μετέφερα στην τελειότητα του κειμενογράφου.