Messiah

Ιουλίου 25, 2008 στο 8:41 πμ | Αναρτήθηκε στις Ότι μου κατέβει | 3 Σχόλια
Ετικέτες:

Γκρέμισέ με και
γέμισε τα συντρίμμια μου με αύριο.
Κι ας σε κλέψουν στο ζύγισμα.
Θα πληρώσω εγώ.
Πουλώντας δείκτες.

Τα δυο νησιά στην κοιλιά μου.
Ο Σκύλος απ’ τη μια ,
αντίκρυ του Τυφλού.
Πόλεμος;
Μπα, δεσμοί πείνας φαίνονται.

Δαίμονες στο κεφάλι μου.
Με ημερομηνία λήξης,
σφραγίδα προέλευσης
και έκπτωση 99%.
Μη το γελάς.

Κυνηγώ άδεια πουλιά πετώντας κοχύλια
Σκότωσα πέντε.
Μα δεν κάνουν καλό μεσημεριανό.
Ίσως να κλέψω πέτρες από τον Ξένο.
Αυτός κάνει μεγάλα τραπέζια.
Όλο και κάτι θα ‘χει.

Είμαι ο ξεπεσμένος μεσσίας.

Της λευτεριάς.

Έχει πλάκα

Ιουλίου 16, 2008 στο 5:40 μμ | Αναρτήθηκε στις Ότι μου κατέβει | 5 Σχόλια

Παραλίγο να κάψω το γραφείο μου σήμερα.
Φωτιά πάνω σε νερό. Έσβησε μόνη της, ευτυχώς το είχα προβλέψει :-)

Το κουτάκι που είχε το νερό ήταν πλαστικό, με αποτέλεσμα να αρχίσει να λιώνει από τη φωτιά που τροφοδοτούσαν οι πρώτες ύλες στην επιφάνεια του υγρού.
Στο τέλος χύθηκε το φλεγόμενο νερό πάνω στο γραφείο (έπεσε και λίγο στο πάτωμα) και σταμάτησε να καίει.
Περιμένω τώρα να στεγνώσει και βρήκα ευκαιρία να γράψω ποστ…
Η μάνα μου έπιασε τη σιχαμερή μυρωδιά του καμένου πλαστικού και ετοιμάστηκε για έφοδο, ευτυχώς πρόλαβα και την απώθησα έγκαιρα με χαζές δικαιολογίες, αλλιώς τώρα θα είχα σπασμένα πόδια.

Πλάκα έχει να καις πράγματα.

Να τα καις με διαφορετικούς τρόπους είναι ακόμη καλύτερο. Έχει περισσότερη πλάκα.

Κάπως έτσι ήταν (σε κλίμακα γραφείου):

Ας γράψω και για τίποτε άλλο τώρα που βρήκα την ευκαιρία και έχω κι όρεξη.
Βασικά κάτι ήθελα να γράψω, αλλά τα δάκτυλα είναι τόσο μα τόσο βαριά…

Έχει πλάκα να μην κοιμάσαι το βράδυ.
Να κάθεσαι στα πλακάκια του μπαλκονιού και ο αέρας να ταράζει τις φαρδιές σου πυτζάμες.
Να νομίζεις πως κρατάς το φως, ενώ το μόνο που έχεις στο χέρι σου είναι το mp3 player που φωτίζει επειδή αλλάζεις τραγούδι.
Να χαμογελάς σαν τρελός, τοποθετώντας περίεργα τα χείλια σου.
Και να φταρνίζεσαι, σπάζοντας που και που την ησυχία της νύχτας.

Είναι αστείο πραγματικά…


Κάτι για να περηφανεύομαι

Απρίλιος 30, 2008 στο 7:28 πμ | Αναρτήθηκε στις Ότι μου κατέβει | 1 σχόλιο
Ετικέτες: , ,

Αποφάσισα να ελέγξω τις αντοχές μου.
Μια εβδομάδα χωρίς κινητό.
Μια δοκιμασία βρε παιδί μου!

-Θέλω να πιστεύω πως γνωρίζετε τη σημασία του κινητού για τους εφήβους-

Να το «ημερολόγιό» μου:

Παρασκευή 11/4: Γύρω στις 16:30 κλείνω το κινητό, αφού έχω απενεργοποιήσει και τα 7 ξυπνητήρια. Το βάζω σε μια κάλτσα, μετά σε ένα πουγκί και έπειτα στο κουτί του πολυμηχανήματος μου στη ντουλάπα.

Σάββατο 12/4
: Αισθάνομαι καλά. Ξαλαφρωμένος σίγουρα. Κανείς δε μπορεί να γνωρίζει τι κάνω ή που βρίσκομαι. Επικοινωνώ με το σταθερό. Νιώθω το παντελόνια μου πανάλαφρα, αφού δεν υπάρχει τίποτα να βαραίνει την αριστερή μου τσέπη.

Κυριακή 13/4
: Σημαντικές εκκρεμότητες! Όχι, η ντουλάπα δεν ανοίγει. Παρουσιάζεται αίσθημα έλλειψης.

Δευτέρα 14/4
: Τίποτα το ιδιαίτερο, απλά βαριέμαι να γράφω.

Τρίτη 15/4
: Θέλω να το ανοίξω. Μου φαίνεται ότι το χρειάζομαι.

Τετάρτη 16/4
: Έρχομαι σε οπτική επαφή με το κουτί ενώ τακτοποιώ τις πλαστικές κρεμάστρες μου. Όχι, έβαλα ένα στόχο.

Πέμπτη 17/4
: Ας πάει στα κομμάτια, το ανοίγω κατά τις 23.00. Αποκλείνω περίπου 15 ώρες από το στόχο μου. Έδειξα αδυναμία στο τέλος.

Συμπεράσματα: Δε νομίζω ότι είχα κάποιο πρόβλημα να τα καταφέρω. Ανακάλυψα κάτι: αισθάνομουν την έλλειψη του κινητού μόνο όταν είχα ελεύθερο χρόνο. Αν το μυαλό μου ήταν γεμα΄το ή το πρόγραμμά μου ξεχείλιζε, δε μου περνούσε καν απ’ το μυαλό.
Αυτά.

Υ.Γ.: Το ημερολόγιο είναι χειρόγραφο, απλά το μετέφερα στην τελειότητα του κειμενογράφου.

Δεν αντέχω

Φεβρουαρίου 29, 2008 στο 9:06 πμ | Αναρτήθηκε στις Ότι μου κατέβει | 5 Σχόλια

Όπως έχω αναφέρει, my internet connection is no more.

Μου λείπει, γαμώτο.

Ξυπνώ τα χαράματα χωρίς νόημα, ανοίγω τον υπολογιστή και τον αφήνω έτσι για ώρες, προσπαθώ καθημερινά να κάνω connect αν και ξέρω ότι δε θα πετύχει, αισθάνομαι κενό. Γυρίζω σπίτι, και αντί να δω την πρόοδο των downloads μου, κοιτάζω σε μια μαύρη οθόνη.

Το χειρότερο είναι ότι πλέον αναγκάζομαι να ενημερώνομαι από την παλιοTV, αφού δε μπορώ να αγοράζω και κάθε μέρα εφημερίδα…

Θέλω πίσω και την επικοινωνία μέσα από τα blog που τόσο δυσφημίζονται τις τελευταίες μέρες.

Ζω μια κατάσταση παρόμοια με το να με έχει παρατήσει ένας άνθρωπος.

Πήρα τουλάχιστον σήμερα τη δόση μου από πολιτισμό…

Επιτέλους!

Φεβρουαρίου 5, 2008 στο 7:04 μμ | Αναρτήθηκε στις Ότι μου κατέβει | 2 Σχόλια
Ετικέτες: , ,
ΜΠΑΣΚΕΤ
Αυτό που αγαπώ πιο πολύ στη ζωή μου.
Εκτός από την ίδια τη ζωή μου.
Επιτέλους θα ξαναπαίξω.
basketball-photo-2.jpg

Ο Πορδοκόφτης

Ιανουαρίου 27, 2008 στο 11:02 μμ | Αναρτήθηκε στις Ότι μου κατέβει | 6 Σχόλια
Ετικέτες: ,

Πολλοί θα αναρωτηθείτε αν πρόκειται να υμνήσω τα εσώρουχα τύπου string, τα οποία αποκαλούνται πορδοκόφτες για ευνόητους λόγους…

Θα αναφερθώ στα παντελόνια, jean κατά κύριο λόγο, τα οποία ‘κολλάνε’ πάνω στην πέτσα. Ο όρος προέρχεται από φιλικό μου πρόσωπο, με το οποίο σχολιάζουμε οποιονδήποτε πορδοκόφτη, αποκαλώντας τον «πόρδεν – κόφτεν» (ή σε παράφραση της γνωστής ρήσης του πράκτορα 007: «My name is koften. Porden – Koften»). Σχετικό άρθρο (από φίλο που μου πήρε την ιδέα), θα βρείτε εδώ

Τι είναι λοιπόν; Είναι το υπερβολικά στενό παντελόνι, που κολλάει στα μπούτια και τονίζει τον πισινό.
Εντάξει, θα μου πείτε, πειράζει που το φοράει κάποιος;
Όχι βέβαια, εφόσον είναι καλλίγραμη γυναίκα ή λεπτοπόδαρος (δεν ξέρω αν υπάρχει τέτοια λέξη) άνδρας.
Αλλά εμένα και πάλι με χαλάει. Ίσως φταίει που προτιμώ να φορώ παντελόνια 2 νούμερα μεγαλύτερα (βρακατζή με φωνάζουν).

Το χειρότερο είναι ότι αφού φοριέται τόσο ψηλά και δεν υπάρχει περίπτωση να πέσει σε κάποιον, γιατί φοράνε ζώνη οι χρήστες;

Χαρακτηρηστικά παραδείγματα πορδοκόφτη:

take-two-jeans-1.jpg vintage-pocket-blast-signiture-baby-phat-jeans.jpg

ΚΑΤΩ ΟΙ ΠΟΡΔΟΚΟΦΤΕΣ

ΖΗΤΩ ΟΙ ΒΡΑΚΕΣ

Να είστε καλά

Τι μου ήρθε…

Ιανουαρίου 23, 2008 στο 9:06 μμ | Αναρτήθηκε στις Ότι μου κατέβει | 8 Σχόλια
Ετικέτες: , ,

Έψαχνα μια μέρα στο Youtube και θυμήθηκα τα νιάτα μου (και όχι μόνο)…

Dragonball (απλά υπέροχο)

Thundercats (διαχρονικά όμορφο)

Power Rangers (δεν μπορώ να καταλάβω πως μου άρεσε κάτι τέτοιο)

Καπαμαρού (γέλιο και χαζομάρα)

Ντρέηκ (πώρωση για λίγο)

Ποίηση ξανά

Ιανουαρίου 21, 2008 στο 5:38 μμ | Αναρτήθηκε στις Ότι μου κατέβει | Σχολιάστε
Ετικέτες:

grindelwald-train-station2.jpg

Γραμμένο στο μπαλκόνι μου:
Αναμένοντας το τρένο

Το τρένο σφυρίζει.
Ο ήχος τρυπάει τα αυτιά.
Οι ράγες τρίζουν,
σαν τη δόνηση χαλασμένου κινητού.

Ώρα έντεκα.
Άργησε μόνο ένα λεπτό,
συμβαίνει συχνά.
Οι πόρτες ανοίγουν.

Όμορφα προσωπάκια νεαρών κυριών,
ζαρωμένες φάτσες γερασμένων χουφτάλων,
πολλές βαλίτσες, περίπου σαράντα οκτώ,
τις μετρούσα περιμένοντας.

Και μετά εσύ.

Πως να ζήσεις μέσα στην τάξη

Ιανουαρίου 19, 2008 στο 11:39 μμ | Αναρτήθηκε στις Ότι μου κατέβει | Σχολιάστε
Ετικέτες:

Τη στιγμή που γράφεται αυτό το ποστ το πόδι μου είναι πάνω σε μια καρέκλα και προσπαθώ να σταθεροποιήσω λίγο πάγο πάνω του γιατί αλλιώς δε το βλέπω να ξεπρήζεται…

image26.gif

Θα αναλύσω τους -δοκιμασμένους- τρόπους με τους οποίους μπορεί ένας μαθητής να περάσει μία σχολική διδακτική ώρα. Τα αποτελέσματα προέρχονται από πολλά χρόνια στο κουρμπέτι (πολυετής εμπειρία):

1. Απόλυτη προσοχή στο μάθημα. Ενδίκνυται για μαθητές που κυνηγούν έναν καλό προφορικό βαθμό. Χωρίς κανένα κίνδυνο. Αν συνδυαστεί με γουρλωμένα μάτια μπορεί να θεωρηθεί και ως γλύψιμο. Άκρως βαρετή μέθοδος.

2. Συνομιλία με τον διπλανό, τον μπροστινό ή τον πισινό (χωρίς παρεξήγηση). Η πιο δημοφιλής μέθοδος αξιοποίησης του χρόνου. Ιδιαίτερα ασφαλής με τον διπλανό ή τον μπροστινό, εφόσον υπάρχει κανονικός μέσος καθηγητής (μπείτε εδώ). Αν ο καθηγητής είναι στριμμένος με βιονικές αισθήσεις, θα αντιμετωπίσετε κάποια δυσκολία.

3. Αποβολή. Σπόπιμη βέβαια. Ο μαθητής κάνει ακατάσχετη φασαρία και ο καθηγητής αναγκάζεται να τον βγάλει έξω. Δεν προτείνεται σε μαθητές που έχουν πρόβλημα απουσιών. Χρήσιμη για συμμετοχή σε δραστηριότητες έξω από την αίθουσα που μπορούν να τονώσουν το ηθικό.

4. Τουαλέτα. Ο μαθητής προσποιείται πως θέλει να αφοδεύσει (μου αρέσει πολύ αυτή η λέξη), ενώ τριγυρνά στον διάδρομο. Εύκολη επιτυχία με μαλάκες ή κοιμησμένους καθηγητές. Η αργοπορία δεν πρέπει να ξεπεράσει τα 15 λεπτά, γιατί αλλιώς αρχίζουν οι υποψίες (μαζί και το δούλεμα των συμμαθητών…).

5. Ονειροπόληση ή απλανές βλέμμα. Ο μαθητής κοιτά το κενό, το ταβάνι, το βρακάκι του μπροστινού/μπροστινής χωρίς να αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει γύρω του. Απόλυτη επιτυχία, δεν προκαλεί καμιά υποψία. Θέματα προς εσωτερική αναζήτηση κατά τη διάρκεια του ‘ονείρου’: τι θα φάμε σήμερα, πόσα λεφτά μου έμειναν, με θέλει/δε με θέλει και λοιπά.

6. Ύπνος. Ενδίκνυται σε ξενυχτισμένους μαθητές, αλλά είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθεί. Κρίνεται απαραίτητος σε μαθήματα όπως Θρησκευτικά, Αγγλικά, Αρχαία, καταλαβαίνετε… Απαραίτητη προϋπόθεση: μεγαλόσωμος μπροστινός και αντοχή στη φασαρία της τάξης. Αν σας τσακώσουν, την κάτσατε.

7. Ζωγραφική. Αν και λίγοι το προτιμούν, αποτελεί μια από τις ιδανικότερες λύσεις (δοκιμασμένη προσωπικά). Μπορείς να ζωγραφήσεις οτιδήποτε, από γκράφιτι μέχρι τη μούρη του ανθρωπάκου που σου κάνει μάθημα. Δεν θα πετύχει με καθηγητές τριγυρίστρες, που πάνε πάνω – κάτω, και αν καταλάβουν, χέστηκες…

8. Διάβασμα ή επίλυση ασκήσεων για τις επόμενες ώρες. Γιατί να διαβάζεις στο σπίτι; Γιατί υπάρχουν μαθήματα όπως τα Αγγλικά; Μα για να μη χρειάζεται να κουράζεσαι στο σπίτι. Το βιβλίο και το τετράδιο κάτω από το θρανίο και τα υπόλοιπα θα πάρουν το δρόμο τους… Δύσκολα για μαθητές που κάθονται στα πρώτα θρανία.

9. Ακρόαση μουσικής ή δημιουργική ενασχόληση με το κινητό. Η high – tech λύση. Απαιτείται κουκούλα για να κρύβει τα ακουστικά. Συνηθισμένη στις μέρες μας. Εκφράσεις της: βιντεοσκόπηση του μαθήματο, ακρόαση αθλητικών κ.λ.π. Πρέπει οπωσδήποτε να υπάρχει σωστή κάλυψη και η μουσική ή το ράδιο να μην είναι στη διαπασών. Ά, και το κινητό στο αθόρυβο.

10. Κάτι το οποίο ανακάλυψα πρόσφατα. Ποίηση. Ή συγγραφή ανοησιών. Πάνω στο θρανίο, στο πρόχειρο, στη φάτσα του ευκαριωτικού κυττάρου, οπουδήποτε. Απολύτως κανένας κίνδυνος, εκτός από το ΑΖΑΞ της καθαρίστριας στην περίπτωση του θρανίου.

Αυτά ήταν λοιπόν. Υπάρχουν κι άλλα, μα αυτά είναι τα σημαντικότερα. Εγώ προσωπικά προτιμώ το 2, το 5, το 7, το 8, το 9 (με ΜΡ3 player) και το 10.

Αντίο κοριτσόπουλα και παλικαράδες.

Από που να έρχονται;

Ιανουαρίου 18, 2008 στο 8:04 μμ | Αναρτήθηκε στις Ότι μου κατέβει | 3 Σχόλια
Ετικέτες: , ,

Αυτό το κείμενο γράφεται προς ευχαρίστηση των ΠΟΛΛΩΝ θαυμαστών μου (πάνω από 5.000.000 σε όλον τον κόσμο, απλώς είμαι πολύ μετριόφρων και βάζω ψεύτικα στοιχεία στα views).

Θα αναρωτιέστε πως μου κατεβαίνουν οι ιδέες των όσων γράφονται στο blog. Εκτός από το γεγονός ότι είμαι γεννημένη ιδιοφυΐα,  η καθημερινή ζωή με καθοδηγεί.

Ότι γράφεται, το επεξεργάζομαι σε πολλούς και διαφορετικούς χόρους και χρόνους.

Δεν υπάρχει καλύτερο μέρος από το σχολείο. Κάνω διαγράμματα των σκέψεών μου ή γράφω ποιήματα (χωρίς νόημα, αλλά τι πειράζει;). Οι καθηγητές νομίζουν ότι σημειώνω τις μαλακίες που λένε. Άλλη όρεξη δεν είχα…

Ο χώρος του W.C. κατά την ώρα της αφόδευσης μετατρέπεται σε αίθουσα συνεδριάσεων του μυαλού μου όταν δεν ασχολούμαι με την ποσότητα του χαρτιού που έμεινε…

Πριν κοιμηθώ, μετά την παπλωματοποίηση (η διαδικασία περιτύλιξης ενός ανθρώπου με πάπλωμα) επεξεργάζομαι οτιδήποτε πρόκειται να γράψω πριν αφεθώ στη ζεστή αγκαλιά του βρωμιάρη ύπνου που με ταράζει…

Αυτά για τώρα. Θα επιστρέψω δριμύτερος. Αντίο θαυμαστές.

Επόμενη σελίδα: »

Blog στο WordPress.com.
Entries και σχόλια feeds.