Φεύγω ή Αντίο ή American Jesus

Ιουλίου 19, 2008 στο 7:45 πμ | Αναρτήθηκε στις Music | 2 Σχόλια
Ετικέτες:

Δεν ποστάρω τίποτε άλλο, βιάζομαι, βιάζομαι, βιάζομαι!

Advertisements

Περιμένω τώρα το θερινό ηλιοστάσιο

Ιουνίου 14, 2008 στο 7:51 πμ | Αναρτήθηκε στις Music, News | 2 Σχόλια
Ετικέτες:

Τέλος εξετάσεων. Από χθες. Χθες έβρεξε κιόλας.
Έφτασε τέτοια εποχή, κι εγώ ακόμη με τη μοκέτα είμαι στο δωμάτιο, το οποίο παρεπιμπτόντως είναι ανάκατο…
Έβγαλα να πετάξω όσα βιβλία δε μου χρειάζονται, πακέταρα τα παλιά βοηθήματά μου και άρχισα να τακτοποιώ τα καινούργια. Βασικά γίνονται συγγενικές ανταλλαγές βοηθημάτων, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.
Κι όπως καταλαβαίνετε, κάπου η δουλειά σταμάτησε στη μέση, και γι’ αυτό έχουμε το παρατηρούμενο αίσχος. Σήμερα πάντως θα μπει τάξη. Ξεκάθαρα πράγματα.

Μερικοί στίχοι που ανακάλυψα σε ένα τραγούδι που παίζει σαν opening στο Bleach, ένα anime που παρακολουθώ. Είναι τόσο φοβεροί (έχει κι άλλους πολύ καλούς, αλλά για μένα, οι συγκεκριμένοι ξεχωρίζουν)…

Στα γιαπωνέζικα:

Mou dareka no tame janakute
Jibun no tame ni waratte ii yo

Στα εγγλέζικα:

You don’t have to force your smiles for anyone
It’s okay to smile… for yourself

Στα γραίκικα (συγχωρέστε με για την ατέλεια της μετάφρασης):

Δεν είναι απαραίτητο να (αναγκάζεσαι να) χαμογελάς για κανένα
Μπορείς να χαμογελάς… για τον εαυτό σου

Και μόλις δημιούργησα μια σύγχρονη στήλη της Ροζέτας!

Να το και το κλιπάκι:

Δείτε σας παρακαλώ το βίντεο κλιπ, η έμπνευση με τα παπουτσοσκίτσα είναι απίστευτη. Και οι γιαπωνέζοι άκυροι όπως πάντα ;-)

Έξω

Ιουνίου 9, 2008 στο 10:20 πμ | Αναρτήθηκε στις Music | Σχολιάστε
Ετικέτες:

Άδειο πάλι το μπουκάλι της κολώνιας.
Ο καθρέπτης γεμάτος σταγόνες.
Το δωμάτιο άστατο.
Τα παπούτσια έξω.
Αν και δε τα χρειάζεσαι όλα.

Οι τσέπες γέμισαν.
Η τσάντα έχει χώρο, αλλά την άφησες αδειανή.

Ξέχασες κάτι στην πρίζα.
Σε ταράζει.
Μα διορθώνεται.

Κάτι άφησες πίσω.
Και δεν είναι τα χαρτομάντηλα.

Που πας έτσι;
Θα χαθείς

Αχ, αυτοί οι σχιστομάτηδες!

Ιουνίου 2, 2008 στο 6:14 μμ | Αναρτήθηκε στις Music | Σχολιάστε
Ετικέτες:

Τους λατρεύω τους άτιμους τους γιαπωνέζους, όσο κι αν τους κοροϊδεύω…

Επειδή βαριέμαι να γράψω άλλα, κι επειδή σκοπό έχω να δημοσιεύσω μόνο το τραγούδι πάρτε να ‘χετε:

Yui – Life

Eurovision 2008

Μαΐου 28, 2008 στο 12:26 μμ | Αναρτήθηκε στις Music, Not worthy | 2 Σχόλια
Ετικέτες:

Αν και ετεροχρονισμένα, δημοσιεύω το τραγούδι του οποίου του άξιζε ο τίτλος του κομματιού που νίκησε την Ευρωβίζιον.
Χωρίς άλλα σχόλια:

The Bravery – Believe

Οι σκιές

Μαΐου 10, 2008 στο 8:30 πμ | Αναρτήθηκε στις Music | Σχολιάστε
Ετικέτες:

Mike Shinoda (Linkin Park) – Dedicated

I have a dream of a scene between the green hills
Clouds pull away and the sunlight’s revealed
People don’t talk about keeping it real
It’s understood that they actually will
And intoxicated and stimulated emcees
Staring in the trees, paranoid, are gone in the breeze
Watch them flee, hip-hop hits
Take a walk with me and what you’ll see
Is a land where the sand is made up of crushed up wax
And the sky beyond you is krylon blue
And everybody speaks in a dialect of rhyme
And emcees have left materialism behind them
Meanwhile I just grip my mic
And hope me and my team make it through alright
Because say what you will, and say what you might
But don’t ignore who it’s for at the end of the night

[CHORUS]
Because this is dedicated to the kids
Dedicated to wherever music lives
Dedicated to those tired of the same ol’ same
And dedicated to the people advancin’ the game
What’s real is the kids who know that something’s wrong
What’s real is the kids who think they don’t belong
What’s real is the kids who have nowhere to run
Who are hiding in the shadows waiting for the sun

I’ve seen a lot of shit, I’ve talked to a bum
Out on sunset strip, he asked me «How would you feel
If everybody acted like you didn’t exist
You’d lose your grip, probably eventually flip.»
So let it be known, the only reason that we do this
Is so you can pick it up and just bang your head to it
While emcees fight to see who can be the commonest
Be floatin overhead like a space odyssey monolith
Over seeing the game, over being part of the same ol’ thing
It’s all gonna change in a hurricane of darkness and pain
And acidic rain and promises that you won’t do it again

Meanwhile I just grip my mic
And hope me and my team make it through alright
Because say what you will, and say what you might
But don’t ignore who it’s for at the end of the night

[Chorus]

Pulling me close, the shadow is warm inside
This is where I feel at home, this is my place to hide
Pulling me close, the shadow is warm inside
This is where I feel at home, this is my place to hide

[Chorus]

This is dedicated to the kids
Dedicated to wherever music lives
Dedicated to those tired of the same ol’ same
And dedicated to the people advancin’ the game
What’s real, everybody who doesn’t feel safe
What’s real, everybody who knows they’re out of place
What’s real, anybody with nowhere to run
Who hides in the shadows waiting for the sun

Ακούστε το τραγούδι από το πράσινο κουτάκι στη sidebar.

Λίγα πράγματα

Μαΐου 10, 2008 στο 8:04 πμ | Αναρτήθηκε στις Music, News | 3 Σχόλια
Ετικέτες:

Δε θα γράψω πολλά.

25 Ιουνίου

Αθήνα

Terra Vibe Park

Linkin Park

Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.
Entries και σχόλια feeds.