:-) :-) :-)

Ιουλίου 8, 2008 στο 12:58 μμ | Αναρτήθηκε στις Beauties, Thoughts and thinkin' | 5 Σχόλια

Αφιερωμένο σε ό,τι και όποιον μου χαρίζει αναμνήσεις…
Α, και η φωτό είναι από τη μηχανή μου…

Έκανα μια υπόσχεση
Στ’ αστέρια του θόλου
Που τόσο απλόχερα με φώτισαν

Θα γυρίσω γεμάτος
Και συνάμα κενός
Για να ξαναγεμίσω από βλέμματα
Και φωτιά, γαλάζια όμως
Χωρίς να με καίει

Στο δρόμο που χάραξε το μυαλό
Εμπόδιο η καρδιά
Μπλοκάρει σαν απεργός
Την κίνηση της ασφάλτου
Και τα δεύτερα σκέψης

Δε μπορώ να θυμηθώ το τελευταίο δάκρυ
Πνίγηκε στη λήθη
Αλλά το ζω

Και συνεχίζω

Advertisements

Το υπερ-post της φυγής

Ιουνίου 24, 2008 στο 12:48 μμ | Αναρτήθηκε στις News, Thoughts and thinkin' | 7 Σχόλια
Ετικέτες:

Έφτασα αισίως τα 4000 views. Thanks σε όσους μπαίνουν τακτικά και σε όλους όσους η τύχη τους έφερε στο σκούρο τσαρδάκι μου. Τελευταία πάει αρκετά καλά το blog, βασικά είναι και μερικά post που προσελκύουν τα βλέμματα…
Άλλαξα και την εικόνα της επικεφαλίδας, ελπίζω να αρέσει…

Και για του λόγου το αληθές, ώρα να δημοσιεύσω κάποια από τα στατιστικά που μας παρέχει τόσο απλόχερα η WordPress (που ξύνεται καμιά φορά, αλλά εμείς την αγαπάμε). Λοιπόν, από τη μέρα που άνοιξα το blog, στις 16 του Δεκέμβρη, να τι συμβαίνει:

Γενική προσέλευση (μέχρι τώρα): 4054
Ρεκόρ προσέλευσης σε μια μέρα: 115
Άρθρα: 67
Σχόλια: 261

Και τα top 3 μερικών κατηγοριών:

Κλικ ή σύνδεσμοι που επέλεξαν οι επισκέπτες:
1) marionettie.blogspot.com (56 κλικ)
2) kagouras.blogspot.com (26 κλικ)
3) popcornmovie.wordpress.com (22 κλικ)

Δημοφιλέστερα άρθρα ή σελίδες:
1) Γεμίζοντας το μυαλό με ΣΚΑΤΑ (277 επισκέψεις)
2) Η Τήλος και οι αδερφές (116 επισκέψεις)
3) Αυτός που κατοικεί εδώ/ About και Ο Πορδοκόφτης (76 επισκέψεις)

Referrers (δηλαδή links τα οποία πάτησαν σε άλλες σελίδες για να βρεθούν στο δικό μου blog):
1) popcornmovie.wordpress.com (130)
2)
greeklee.wordpress.com (106)
3) WordPress Dashboard (102)

Search terms σε μηχανές αναζήτησης, οι οποίες έδειξαν το blog μου:
1) http://www.ineedo2wordpress.com (82)
2) ineedo2.wordpress.com (50)
3) σκατα (31)
Μένοντας στην ίδια κατηγορία, θα δώσω κάποιες ενδιαφέρουσες αναζητήσεις: ‘πως να ριξεις γκομενα’ ή ‘πως να ριξεις μια κοπελα’, ‘πολλα σκατα στο κεφαλι‘, ‘ΚΛΑΝΙΑ‘, ‘λεσβιες να πηδιουνται‘ και άλλα σύμφυτα…

Φεύγω.
Βασικά από αύριο αρχίζει μια περίοδος κατά την οποία θα απουσιάζω από το σπίτι. Ημιδιακοπές θα μπορούσα να την χαρακτηρίσω. Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι θα κάνω τουλάχιστον 5-6 μπάνια και θα δροσιστεί η πλατούλα μου. Και μπορεί και να μαυρίσω, αν και δε το επιδιώκω ποτέ, θα φαίνομαι χάλια! Και θα μάθω πράγματα. Και θα ζήσω κάτι που δεν έχω ξαναζήσει στη ζωή μου (βλέπε συναυλία :-) )

Αφήνω τον υπολογιστή στα αιματηρά χέρια των γονιών μου, ελπίζω η μάνα μου να μην αρχίσει να σφουγγαρίζει τα καλώδια…
Και στα βρώμικα δάχτυλα του αδερφού μου βέβαια για να μην κλαίγεται και να μπαίνει στο Ίντερνετ, αφού πρώτα δημιούργησα έναν καινούργιο χρήστη (μισώ τους πολλούς χρήστες σε ένα PC, αλλά η ανάγκη, καταλαβαίνετε).

Σήμερα έπλυνα ένα πιάτο, το ποτήρι που ήπια γάλα το πρωί και ένα πηρούνι, πράγμα που σπάνια κάνω (οι φορές που έχω πλύνει γενικά πιάτα μπορούν να μετρηθούν στα δάκτυλα των δυο χεριών). Βασικά αυτό που με ώθησε να το κάνω είναι νομίζω το αίσθημα μιας τελευταίας ευθύνης. Πως κάτι πρέπει να προσφέρω πριν την κάνω…

Η βαλίτσα είναι ανοιχτή στο πάτωμα, έχω ακόμη δρόμο μέχρι να την ολοκληρώσω. Περιμένω και το σιδέρωμα μιας παρτίδας ρούχων, τους φορτιστές κινητού – MP3 και πολλά και διάφορα. Θα πάρω μπατονέτες στα σίγουρα. Και τα παπούτσια του μπάσκετ. Μπορεί να πετύχω γήπεδο, μακάρι δηλαδή. Και η μάσκα μου στο πάτωμα:

Εκπλήρωσα και τις υποχρεώσεις μου ως blogger, απάντησα σε όσα σχόλια μου έκαναν, σχολίασα και σε άλλα blog… Συγγνώμη αν ξέχασα κανένα, έπρεπε να κάνω πολλά σήμερα. Ξανά συγγνώμη. Κουράστηκαν τα χέρια μου, αλήθεια. Εκεί που θα ‘μαι δεν ξέρω αν θα ‘χει πισιά και πρόσβαση στο νετ, αλλά και να ‘χει δε θα επιδιώξω να τα χρησιμοποιήσω. Ούτε για να ελέγξω τα mail μου. Έτσι για απεξάρτηση. Σιγά μερικές μερούλες είναι 11-12 το πολύ. Από τη στιγμή που το δημοσιεύω αυτό, ο υπολογιστής κλείνει. Και θα ανοίξει όταν γυρίσω ξανά.

Βασικά τώρα τελευταία δε με πολυτραβά ο υπολογιστής. Ίσως επειδή σταμάτησα να ασχολούμαι με το downloading. Και μόνο το blog έχω. Χαζομάρες κάθομαι και γράφω τώρα, αλλά ποιος νοιάζεται…

Ψιλονιώθω σα να πηγαίνω στον πόλεμο. Μακάρι να περάσω καλά. Και στον πόλεμο μπορείς να περάσεις καλά, όσο άσχημα και να ‘ναι. Θα μου λείψει η Θεσσαλονίκη, θα μου λείψει πολύ γαμώτο. Αλλά δεν πρέπει να σκέφτομαι τέτοια. Θετικές σκέψεις, πάντα, αναμένω τα καλύτερα!

Η μουσική επιλογή πραγματικά πολύ δύσκολη. Χαρούμενο, λυπητερό, χορευτικό, δεν ξέρω στ’ αλήθεια. Αφήνω λοιπόν ένα τραγούδι που αγαπώ πολύ και ξέρω πως αρέσει σε πολλούς εκεί έξω…

Υ.Γ.: Πω πω, ίδρωσα για να το βγάλω αυτό το post, μπορεί και να μάτωσα, ουφ, τέλειωσε! Ελπίζω να μη βαρεθείτε, είναι λίγο μεγάλο για τα δεδομένα μου…

Eternity is some sort of Hell

Ιουνίου 11, 2008 στο 12:51 μμ | Αναρτήθηκε στις Thoughts and thinkin' | 6 Σχόλια
Ετικέτες: ,

Το βράδυ δεν κοιμήθηκα.
Βασικά ούτως ή άλλως δε θα κοιμόμουν το μισό βράδυ, είχε τον 3ο τελικό του NBA. Νίκησαν οι Lakers,αν σας ενδιαφέρει (η σειρά πήγε στο 2-1).

Είναι κάποιες νύχτες που το μυαλό παίζει άσχημα και συνάμα όμορφα παιχνίδια. Δε σου επιτρέπει να κοιμηθείς (ακόμη κι αν έσκαβες όλη μέρα), αλλά σε παγιδεύει στο να γυρίζεις πλευρό κάθε 5 λεπτά ενώ αναλογίζεσαι πράγματα τόσο μα τόσο περίεργα…

Το βράδυ λοιπόν, με τη συντροφιά της ασυνήθιστης ψυχρούλας, σκεφτόμουν πως θα ήταν να ήμουν αθάνατος, αιώνιος δηλαδή. Να συνεχίσω να ζω χωρίς τέρμα. Χωρίς να γερνώ βέβαια.

Θα είχε καλά, σαφώς. Θα μπορούσα να αποκτήσω γνώση, άπειρη γνώση σε κάθε τομέα.
Να ικανοποιήσω την περιέργιά μου για τα μελλούμενα.
Να γνωρίσω ανθρώπους από διαφορετικές εποχές.
Να διορθώσω τα λάθη μου.
Να αποκτήσω δύναμη.
Να γίνω τέλειος.

Παρόλ’ αυτά, συνεχίζοντας το συλλογισμό μου, ποτέ μου δε θα ήμουν χαρούμενος. Θα έβλεπα τους αγαπημένους μου να γερνούν, να φεύγουν από δίπλα μου, χωρίς να μπορώ να κάνω κάτι. Οι άνθρωποι θα με μισούσαν, πάντα όλοι μισούνε το διαφορετικό, ίσως με κυνηγούσαν κιόλας. Πάντα θα ήμουν μόνος ανάμεσα σε άτομα διαφορετικών κόσμων, χωρίς κανένα, γιατί κανείς δε θα μπορούσε να καταλάβει πως είναι να είσαι εγώ.
Η πλήξη της αιωνιότητας θα γέμιζε το κεφάλι μου. Η έλλειψη στόχου ή του ενδιαφέροντος της αναμονής θα οδηγούσε σε ασυναίσθητες επιβλαβείς πράξεις. Παράνοια στην τελική. Και το χαμόγελο της αναισθησίας, που δε σβήνει ούτε στον πόνο…

Κάποια στιγμή, ζήλεια. Φθόνος σε προχωρημένο στάδιο. Για αυτούς που τα καταφέρνουν, για αυτούς που είναι χαρούμενοι, για όσους έχουν τέλος.

Και θα έβλεπα τον κύκλο της ζωής. Παγιδευμένος στην περιφέρειά του, όμοια με συμπαντικό χρονικό βρόγχο, θα προσπαθούσα απεγνωσμένα να σπάσω την τελειότητά του και να τον ανοίξω.
Με οποιονδήποτε τρόπο, ακόμη κι αν αυτό περιλάμβανε το δικό μου αφανισμό.

Θα περίμενα, πάντα θα περίμενα. Κάτι διαφορετικό. Μα και να ερχόταν, θα το είχα ήδη ζήσει, θα διαλυόταν στα χέρια μου και θα έφευγε όμοια με το γλίστριμα της στεγνής άμμου πάνω στο δέρμα.

Μόνο από κάτι δε θα είχα εμπειρία, ένα γεγονός πρωτόγνωρο, γοητευτικό για μένα.
Το θάνατο.
Αναζητώντας μια στάλα καινοτομίας στη ζωντανή κόλαση της αιωνιότητας…

Crossfade – Colors

Υ.Γ.: 1) Μόλις τέλειωσα μια σοκολάτα ΙΟΝ και ένα χυμό 500ml με γεύση βερίκοκο.
2) Το μεσημέρι θα κοιμηθώ τουλάχιστον 3ωρο…

Το σύρμα μπορεί να μην είναι μεταλλικό

Ιουνίου 6, 2008 στο 5:29 μμ | Αναρτήθηκε στις Για μένα, Επικαιρότητα, Χύμα, News, Thoughts and thinkin' | 4 Σχόλια
Ετικέτες: ,

Εξαιτίας ανειλημμένων υποχρεώσεων, τρεξίματος, συσκότισης των τηλεφωνικών γραμμών και πολλών άλλων παραγόντων δεν κατάφερα να είμαι κοντά στο blog.
Ευτυχώς οδεύουμε προς το τέλος των εξετάσεων, θα φύγει ένα βάρος, μια εβδομάδα έμεινε. Στις 13 τελειώνει το φετινό πρήξιμο και πάμε γι’ άλλα! -Όχι πάντα ευχάριστα, του χρόνου θα με κρίνουν σε διάστημα 2 εβδομάδων-

Μερικά νέα:
1) Κουρεύτηκα, χάθηκε τουλάχιστον 1 κιλό μαλλί, ο κουρέας τα σκούπιζε για αρκετή ώρα μέχρι να τον πληρώσω…
2) Πήρα καινούργιο MP3 player, μετά από 1 μήνα+ αναμονής από το χαζό το κατάστημα! Να φανταστείτε ότι η νονά μου μου είχε φέρει δώρο το MP3, το οποίο άλλαξα για να πάρω αυτό, το Πάσχα! Το παλιό και τιμημένο πρώτο player, ο Κίτσος, θα συνεχίσει να υφίσταται, αλλά μόνο ως κομάντο ειδικών αποστολών, η μονόχρονη εμπειρία του άφησε ανεξίτηλα σημάδια στη LED οθονούλα του. Το καινούργιο δεν ξέρω πως θα το ονομάσω, είναι πάντως θηλυκό στα σίγουρα και είναι σα νυφούλα. Την προσέχω σα τα μάτια μου!
3) Οι Celtics νίκησαν τους Lakers στον πρώτο τελικό του NBA, τον έβλεπα την Παρασκευή τα χαράματα τρώγοντας γιαούρτι λεμόνι.
4) Ο καιρός είναι σκατά.
5) Το πολύ αποσμητικό βρωμάει, προτιμήστε roll-on.

Και το σημαντικότερο, 6) Άλλαξα προσανατολισμό του κορμιού μου πάνω στο κρεβάτι! Πλέον ρίχνω τα σάλια μου εκεί που ήταν κάποτε τα πόδια μου. Μου φαίνεται ότι έφτασα σε αυτή την κατάσταση για να μπορώ να βλέπω και ξαπλωμένος παιδικά και το συνήθισα.

Άσχετο άλλο θέμα, το οποίο θα ήθελα να σχολιάσω:

Οι περισσότεροι γνωρίζετε πως ο Barack Obama πήρε το ‘χρίσμα’ των Δημοκρατικών. Αρκετά εύκολα θα έλεγα. Πάντως έχω να κάνω μια παρατήρηση: αν δεν ήταν έγχρωμος (μαύρος ελληνιστί, για να μη με λέτε και ρατσιστή), δε νομίζω να τέλειωνε τόσο εύκολα τον αγώνα του. Είναι προφανές ότι πάει για πρόεδρος. Μάλλον αυτόν θα ψηφίσουν. Αλλά νομίζω πως θα ήταν διαφορετικά αν ήταν λευκός.
Όσους Έλληνες ρωτάω, μου λένε πως θέλουν τον Ομπάμα. Τους ρωτάω τι θα γινόταν αν ήταν λευκός. Λένε πως πάλι αυτός θέλουν να βγει. Κρίμα όμως που οι περισσότεροι δε γνωρίζουν καν το έργο του ή τις ιδέες που πρεσβεύει (ούτε κι εγώ για να λέμε και του στραβού το δίκιο).

Και μιας που άρχισα για Αμερική, πάρτε κι ένα τραγούδι, έτσι για τον καλό μήνα και για να χαμογελάσουν τα αυτάκια σας:

Sugarcult – Los Angeles

Υ.Γ.: Εδώ και μερικό καιρό έχω ξεπεράσει τα 50 posts, πάμε για τα 100! Α, κοντεύω και τρία χιλιάρικα views! Ανεβαίνει το οξυγόνο, αργά και σταθερά…

Η ομορφιά του τίποτα…

Μαΐου 30, 2008 στο 7:46 μμ | Αναρτήθηκε στις Thoughts and thinkin' | 8 Σχόλια
Ετικέτες:

Σήμερα θα σου κάνω ένα μάθημα
Ελπίζω να είμαι καλός δάσκαλος

Το να είσαι τίποτα δεν είναι κακό!
Δε χρειάζεται να στενοχωριέσαι!
Κανείς δεν είναι τίποτα, μ’ ακούς;

Ξέρεις κάτι;
Ξέρεις πόσες δυνατότητες σου δίνει αυτό το τίποτα;
Μπορείς να το κάνεις κάτι. Είναι πολύ πιο εύκολο απ’ το ν’ αλλάξεις ένα άλλο κάτι.
Να γεμίσεις το κενό

Α, θα σε μαλώσω! Είμαι σίγουρος ότι τα εμπέδωσες, αλλά είσαι βιαστικός!
Όλα θα γίνουν αρκεί να περιμένεις. Και τότε θα δημιουργήσεις αυτό που θες.
Είσαι έξυπνο παιδί, νομίζω το έπιασες!

Υ.Γ. : Άσχετο, αλλά στην επιφάνεια εργασίας μου έχω 7 στήλες από 9 εικονίδια, σύνολο 63 (ξέρω και προπαίδεια). Εσείς πόσα έχετε;

Φτιάχνοντας ανθρώπους

Φεβρουαρίου 24, 2008 στο 7:05 μμ | Αναρτήθηκε στις Thoughts and thinkin' | 2 Σχόλια

Σε πρόσφατη συζήτηση που είχα με κάποιο άτομο, αναφέρθηκα στο γεγονός ότι οι γονείς επηρεάζουν άμεσα το ποιόν των παιδιών τους.
Θεωρώ πως αυτοί που μας γέννησαν, μας έκαναν σε μεγάλο βαθμό αυτό που είμαστε σήμερα.

Εξηγούμαι:
Κάθε γονιός έχει μια φιλοσοφία, μια νοοτροπία. Αυτή περνάει στο παιδί μέσα από πολλές εκφάνσεις της καθημερινής ζωής. Ανάλογα με τη συμπεριφορά του γονέα προς αυτό, την ελαστικότητά του σε οποιοδήποτε θέμα, ή την αγάπη που του δείχνει. Ο χαρακτήρας αυτής της ηλικιακής ομάδας είναι ιδιαίτερα εύπλαστος. Τα περισσότερα από τα χαρακτηριστικά που διαμορφώνονται, μένουν για πάντα.
Και οι κοινωνιολόγοι το λένε: «Οικογένεια: παράγοντας κοινωνικοποίησης».

Δυστυχώς όμως, σήμερα, ελάχιστοι είναι αυτοί που κάνουν το παιδί τους χρήσιμο κομμάτι της κοινωνίας.
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν αξίζουν να λέγονται γονείς. Αγνοούν την κατάσταση του σπλάχνου τους. Δεν τους ενδιαφέρει πραγματικά η ζωή του.

Πώς μπορεί ένα παιδί να διαφοροποιηθεί;
Πρέπει να είναι τρομερά ΕΞΥΠΝΟ. Οφείλει να καταλάβει ότι είναι αυτό, και όχι οι γονείς του.

Συνεχίζεται… 

Έφτασε η ώρα σας

Φεβρουαρίου 7, 2008 στο 2:59 μμ | Αναρτήθηκε στις Thoughts and thinkin' | 2 Σχόλια
Ετικέτες: , ,

Εντάξει, παραδέχομαι ότι έκανα κάποιο λάθος σε σχέση με τους καθηγητές, στους οποίους αναφέρθηκα σε προηγούμενο ποστ

Δεν είναι άχρηστοι όσοι διδάσκουν σε φροντιστήριο. Απλά δε μου αρέσει αυτό που κάνουν. Κακώς κατηγόρησα τους καημένους τους ανθρώπους.

Έχω όμως ράμματα για τη γούνα των καθηγητών του σχολείου. Εκτός από το γεγονός ότι θεωρούν δεδομένο για έναν μαθητή πως πηγαίνει σε φροντιστήριο, κάνουν κι άλλα πολύ μα πολύ ενοχλητικά για μένα πράγματα.

Το άρθρο δεν τελείωσε, αλλά δεν προλαβαίνω να γράψω άλλο. Βιάζομαι απλά γιατί έκανα ένα λαθάκι. Θα ανανεωθεί…

Συνέχεια

Οι καθηγητές του σχολείου λοιπόν. Άνθρωποι, οι οποίοι υποτίθεται ότι παιδαγωγούν.

Αλλά μόνο αυτό δεν κάνουν.

Αυτό που με έκανε να αλλάξω γνώμη ήταν οι βαθμοί που παραδώθηκαν στους μαθητές πρόσφατα. Ένα αίσχος. Πολύ περισσότερο απ’ ότι άξιζε ο καθένας. Με τη δικαιολογία: «Περιμένουμε καλύτερη επίδοση στο 2ο τετράμηνο…»

Έλεος πια. Αν χαρίζουν έτσι απλόχερα βαθμούς, οι περισσότεροι παίρνουν τα πάνω τους. Και δεν πρόκειται να διαβάσουν στον αιώνα τον άπαντα.

Το άλλο. Βαριούνται να κάνουν μάθημα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: «Ε, αυτά είναι παιδιά, δε χρειάζεται να κάνουμε άλλο, θα τα κάνετε ούτως ή άλλως στο φροντιστήριο». Είναι τόσο δύσκολο να παραδώσεις το μάθημα; Απορώ. Γι’ αυτό σας πληρώνουμε λοιπόν. Για να περιμένουμε να πιείτε τον καφέ σας και να κάνετε τσιγαράκι στο γραφείο κάνοντας χουλιαμά με τους υπόλοιπους καθηγητές.

Θέλω να γράψω κι άλλα, αλλά είμαι πτώμα. Πάω να την πέσω.

Merry Christmas

Δεκέμβριος 21, 2007 στο 12:00 μμ | Αναρτήθηκε στις Thoughts and thinkin' | 1 σχόλιο
Ετικέτες: ,

Αφορμή για να γράψω αυτό το post αποτελεί η σημερινή γιορτή στο σχολείο.

Γενικότερα αίτια είναι η σύγχηση και η σιχασιά που νιώθω τέτοια εποχή κάθε χρόνο.

Τι είναι Χριστούγεννα; Γιορτή της Εκκλησίας σχετικά με τη γέννηση του Σωτήρα στις 25 Δεκεμβρίου.

Tι είναι Πρωτοχρονιά; Επινόηση του ανθρώπου για την αλλαγή του έτους, η οποία γιορτάζεται πανηγυρικά σε όλο τον πλανήτη.

Απ΄ότι έχω παρατηρήσει όταν κάποιος αναφέρεται στη συγκεκριμένη εποχή, την ονομάζει Χριστούγεννα. Δεν υπάρχει σαφής διαχωρισμός τον γιορτών σε κανένα (περίπου) μέρος του πλανήτη πλέον. Όλοι περιμένουν χαρούμενοι τα ρεβεγιόν, τα λαμπάκια στους δρόμους, τα τραγούδια της εποχής και τα πολλά και νόστιμα (πιστέψτε με) γλυκά. Ενώ άλλοι τρίβουν τα χέρια τους θησαυρίζοντας με την αφέλεια των ανθρώπων, οι οποίοι κάνουν πλούσια τα εμπορικά με τα ‘γιορτινά’ ψώνια και δώρα, κανείς δεν το καταλαβαίνει. Θέλει πολύ μυαλό να καταλάβεις πως εκείνη τη συγκεκριμένη εποχή όλα είναι πανάκριβα; Ούτως ή άλλως οι εκπτώσεις είναι ακριβώς μετά από αυτή την περίοδο…

Έχω καταλήξει πως αυτή η περιόδος είναι μόνο για τα παιδιά. Εμένα δε με χωράει πια. Δεν ξέρω τι να πω: βαρέθηκα, σιχάθηκα, δεν αντέχω;

Το μόνο ευχάριστο είναι πως όλα παγώνουν. Κυριολεκτικά το κρύο είναι φοβερό (ειδικά φέτος) και μεταφορικά τίποτα δεν δουλεύει σωστά. Οι υπάλληλοι παίρνουν άδειες για να ξεκουραστούν. Τα σχολιά κλείνουν. Οι περισσότερες υπηρεσίες νεκρώνουν.

Ίσως τα λέω όλα αυτά επειδή ποτέ μου δεν γνώρισα τη ‘μαγεία’ της εποχής. ‘Η απλά είμαι περίεργος…

Βία-ια περιστατικά

Δεκέμβριος 19, 2007 στο 9:53 μμ | Αναρτήθηκε στις Thoughts and thinkin' | Σχολιάστε

Μέχρι πριν από μερικά χρόνια ‘αγαπούσα’ κάθε μορφή βίας. Μου άρεσε να βλέπω σκοτωμούς σε ταινίες, σε βιντεοπαιχνίδια και οπουδήποτε. Μου άρεσε να παρακολουθώ τους υπόλοιπους να πονάνε…

Δε γνωρίζω ακόμα γιατί το έκανα. Δεν το έχω μάθει ακόμα. Πιστεύω όμως ότι ήθελα να δείξω πως είμαι κάποιος. Επικροτούσα κάθε καυγά. Έβλεπα τα πιο αποτρόπαια video. Ήμουν χαιρέκακος.

Στην πραγματικότητα το έκανα επειδή φοβόμουν. Δεν ήθελα ποτέ να μου συμβεί το ίδιο. Φοβόμουν το κακό, φοβόμουν το θάνατο. Έκλαιγα από μέσα μου για το χαμό αγαπημένων προσώπων…

Μετά από ένα σύντομο διάστημα ζωής, με εσωτερική αναζήτηση και διαλογισμό(όσο μπορεί να διαλογιστεί ένας 15χρονος) κατάλαβα πως είχα λάθος. Είχα κάνει -το παραδέχομαι(σπάνια συμβαίνει)- λάθος.

Πλέον μισώ κάθε περιστατικό βίας. Αποτρέπω τον καθένα από τη χρησιμοποίησή της, γιατί ενοχλούμαι. Έχω να υψώσω το χέρι μου σε άνθρωπο αρκετό καιρό. Μακάρι να τα καταφέρω και να συνεχίσω έτσι…

Μου φαίνεται ότι εξοικιώθηκα με την ιδέα του θανάτου. Όταν είναι να έρθει, θα έρθει. Δε χρείαζεται να τον επισπεύσει η βία και τα εγκλήματα.

Η γλώσσα δόθηκε στον άνθρωπο και γι’ αυτό το σκοπό. Όλα τα προβλήματα μπορούν να λυθούν με διπλωματία. Δεν αναφέρομαι σε διεθνείς αντιπαραθέσεις, αλλά στην καθημερινή ζωή. Ο καθένας μπορεί να κάνει κάτι.

Ζήστε ειρηνικά και θα καταλάβετε.

Έχω αρχίσει να παίρνω τα πρώτα δείγματα…

Λόγια ενός ζώου

Δεκέμβριος 18, 2007 στο 8:00 μμ | Αναρτήθηκε στις Thoughts and thinkin' | Σχολιάστε
Ετικέτες:

Τι είναι το ζώο; Κάτι που ζει. Τι σημαίνει να ζεις; Σημαίνει να έχεις ζωή.

Τι είναι η ζωή; (ησυχία στο ακροατήριο…)

Δε νομίζω ότι είμαι αρμόδιος να απαντήσω. Εδώ μεγάλοι φιλόσοφοι δεν τα κατάφεραν, εγώ τι μπορώ να κάνω;

Μπορεί να μη γνωρίζω τι είναι ζωή, αλλά ίσως ξέρω τι ΔΕΝ είναι.

Ζωή δεν είναι να ζεις παγιδευμένος από οτιδήποτε.

Ζωή δεν είναι να ακολουθείς άβουλα τους πολλούς.

Ζωή δεν είναι να είσαι ένας από το πλήθος.

Ζωή δεν είναι να είσαι απαθής.

Ζωή δεν είναι να κλαις.

Ζωή δεν είναι να θυμώνεις συνεχώς.

Ζωή δεν είναι να αντιμετωπίζεις οτιδήποτε με τη βία.

Μπορεί να υπάρχουν κι άλλα, τα οποία δεν έχω σκεφτεί. Θα χρειαζόμουν λίγη βοήθεια…

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.
Entries και σχόλια feeds.