Αλεπού

Ιουλίου 14, 2008 στο 11:02 πμ | Αναρτήθηκε στις Not worthy | Σχολιάστε
Ετικέτες:

Πίσω
Θέλω να γυρίσω πίσω

Λες;

Άφησα κάτι εκεί
Αχαρτογράφητο
Δικό μου

Το σκοτάδι μου το ‘κρυψε
Το τύλιξαν οι σκιές
Μέσα στη μελαγχολία του δειλινού

‘Η το άλλο:
Είχε τόσο φως

Πλημμύρα

Τώρα έμαθα
Ψάχνω αλλιώς

Θα το βρω
Χωρίς την αλεπού

Advertisements

Αναμνήσεις και μπουρδούκλωμα (και φωτο-ποστ)

Ιουλίου 12, 2008 στο 10:48 πμ | Αναρτήθηκε στις Beauties, Για μένα, News | 13 Σχόλια
Ετικέτες:

Στη συναυλία των Linkin Park δεν τράβηξα σχεδόν τίποτα. Βασικά το κινητό μου δεν είναι ικανό για κάτι τέτοιο, ενώ η φωτογραφική μου μηχανή ήταν στην τσάντα, την οποία είχα αφήσει κάτω για να μη με κουράζει. Αυτή η φωτό είναι από το τέλος, τη στιγμή που αραιώνει ο κόσμος, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω τι είναι αυτά τα φωτεινά κυκλάκια (υγρασία;):

Να και μερικές άλλες, respect στο Θάνο που με συντρόφευε εκείνη τη μέρα και μου τις έστειλε…

Ο Μάικ, ο Mike, ο Μάικ!

Γεια σου Chester!

Εκτός από διακοπές, ασχολήθηκα και με τη φωτογραφική μου λιγάκι, διαφορετικά από άλλες φορές πάντως. Από τις καλύτερες φωτογραφίες που έχω τραβήξει ποτέ (προσωπική γνώμη):

Η ιδιοκτήτρια με κοιτούσε με μισό μάτι από τη βεράντα καθώς με έβλεπε να τραβάω άκυρα πράγματα με τη μηχανή…
Χωρίς λόγια :-) :

Μουσική ταξιδιάρικη και αναπολιάρα από τους Nightwish…
The Islander, αφιερωμένο στον μαλλιά που με συντρόφευε 10 μέρες και ξέρει να το τραγουδά (follow the blind…)
Να ‘σαι πάντα καλά ρε bro…

:-) :-) :-)

Ιουλίου 8, 2008 στο 12:58 μμ | Αναρτήθηκε στις Beauties, Thoughts and thinkin' | 5 Σχόλια

Αφιερωμένο σε ό,τι και όποιον μου χαρίζει αναμνήσεις…
Α, και η φωτό είναι από τη μηχανή μου…

Έκανα μια υπόσχεση
Στ’ αστέρια του θόλου
Που τόσο απλόχερα με φώτισαν

Θα γυρίσω γεμάτος
Και συνάμα κενός
Για να ξαναγεμίσω από βλέμματα
Και φωτιά, γαλάζια όμως
Χωρίς να με καίει

Στο δρόμο που χάραξε το μυαλό
Εμπόδιο η καρδιά
Μπλοκάρει σαν απεργός
Την κίνηση της ασφάλτου
Και τα δεύτερα σκέψης

Δε μπορώ να θυμηθώ το τελευταίο δάκρυ
Πνίγηκε στη λήθη
Αλλά το ζω

Και συνεχίζω

Το υπερ-post της φυγής

Ιουνίου 24, 2008 στο 12:48 μμ | Αναρτήθηκε στις News, Thoughts and thinkin' | 7 Σχόλια
Ετικέτες:

Έφτασα αισίως τα 4000 views. Thanks σε όσους μπαίνουν τακτικά και σε όλους όσους η τύχη τους έφερε στο σκούρο τσαρδάκι μου. Τελευταία πάει αρκετά καλά το blog, βασικά είναι και μερικά post που προσελκύουν τα βλέμματα…
Άλλαξα και την εικόνα της επικεφαλίδας, ελπίζω να αρέσει…

Και για του λόγου το αληθές, ώρα να δημοσιεύσω κάποια από τα στατιστικά που μας παρέχει τόσο απλόχερα η WordPress (που ξύνεται καμιά φορά, αλλά εμείς την αγαπάμε). Λοιπόν, από τη μέρα που άνοιξα το blog, στις 16 του Δεκέμβρη, να τι συμβαίνει:

Γενική προσέλευση (μέχρι τώρα): 4054
Ρεκόρ προσέλευσης σε μια μέρα: 115
Άρθρα: 67
Σχόλια: 261

Και τα top 3 μερικών κατηγοριών:

Κλικ ή σύνδεσμοι που επέλεξαν οι επισκέπτες:
1) marionettie.blogspot.com (56 κλικ)
2) kagouras.blogspot.com (26 κλικ)
3) popcornmovie.wordpress.com (22 κλικ)

Δημοφιλέστερα άρθρα ή σελίδες:
1) Γεμίζοντας το μυαλό με ΣΚΑΤΑ (277 επισκέψεις)
2) Η Τήλος και οι αδερφές (116 επισκέψεις)
3) Αυτός που κατοικεί εδώ/ About και Ο Πορδοκόφτης (76 επισκέψεις)

Referrers (δηλαδή links τα οποία πάτησαν σε άλλες σελίδες για να βρεθούν στο δικό μου blog):
1) popcornmovie.wordpress.com (130)
2)
greeklee.wordpress.com (106)
3) WordPress Dashboard (102)

Search terms σε μηχανές αναζήτησης, οι οποίες έδειξαν το blog μου:
1) http://www.ineedo2wordpress.com (82)
2) ineedo2.wordpress.com (50)
3) σκατα (31)
Μένοντας στην ίδια κατηγορία, θα δώσω κάποιες ενδιαφέρουσες αναζητήσεις: ‘πως να ριξεις γκομενα’ ή ‘πως να ριξεις μια κοπελα’, ‘πολλα σκατα στο κεφαλι‘, ‘ΚΛΑΝΙΑ‘, ‘λεσβιες να πηδιουνται‘ και άλλα σύμφυτα…

Φεύγω.
Βασικά από αύριο αρχίζει μια περίοδος κατά την οποία θα απουσιάζω από το σπίτι. Ημιδιακοπές θα μπορούσα να την χαρακτηρίσω. Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι θα κάνω τουλάχιστον 5-6 μπάνια και θα δροσιστεί η πλατούλα μου. Και μπορεί και να μαυρίσω, αν και δε το επιδιώκω ποτέ, θα φαίνομαι χάλια! Και θα μάθω πράγματα. Και θα ζήσω κάτι που δεν έχω ξαναζήσει στη ζωή μου (βλέπε συναυλία :-) )

Αφήνω τον υπολογιστή στα αιματηρά χέρια των γονιών μου, ελπίζω η μάνα μου να μην αρχίσει να σφουγγαρίζει τα καλώδια…
Και στα βρώμικα δάχτυλα του αδερφού μου βέβαια για να μην κλαίγεται και να μπαίνει στο Ίντερνετ, αφού πρώτα δημιούργησα έναν καινούργιο χρήστη (μισώ τους πολλούς χρήστες σε ένα PC, αλλά η ανάγκη, καταλαβαίνετε).

Σήμερα έπλυνα ένα πιάτο, το ποτήρι που ήπια γάλα το πρωί και ένα πηρούνι, πράγμα που σπάνια κάνω (οι φορές που έχω πλύνει γενικά πιάτα μπορούν να μετρηθούν στα δάκτυλα των δυο χεριών). Βασικά αυτό που με ώθησε να το κάνω είναι νομίζω το αίσθημα μιας τελευταίας ευθύνης. Πως κάτι πρέπει να προσφέρω πριν την κάνω…

Η βαλίτσα είναι ανοιχτή στο πάτωμα, έχω ακόμη δρόμο μέχρι να την ολοκληρώσω. Περιμένω και το σιδέρωμα μιας παρτίδας ρούχων, τους φορτιστές κινητού – MP3 και πολλά και διάφορα. Θα πάρω μπατονέτες στα σίγουρα. Και τα παπούτσια του μπάσκετ. Μπορεί να πετύχω γήπεδο, μακάρι δηλαδή. Και η μάσκα μου στο πάτωμα:

Εκπλήρωσα και τις υποχρεώσεις μου ως blogger, απάντησα σε όσα σχόλια μου έκαναν, σχολίασα και σε άλλα blog… Συγγνώμη αν ξέχασα κανένα, έπρεπε να κάνω πολλά σήμερα. Ξανά συγγνώμη. Κουράστηκαν τα χέρια μου, αλήθεια. Εκεί που θα ‘μαι δεν ξέρω αν θα ‘χει πισιά και πρόσβαση στο νετ, αλλά και να ‘χει δε θα επιδιώξω να τα χρησιμοποιήσω. Ούτε για να ελέγξω τα mail μου. Έτσι για απεξάρτηση. Σιγά μερικές μερούλες είναι 11-12 το πολύ. Από τη στιγμή που το δημοσιεύω αυτό, ο υπολογιστής κλείνει. Και θα ανοίξει όταν γυρίσω ξανά.

Βασικά τώρα τελευταία δε με πολυτραβά ο υπολογιστής. Ίσως επειδή σταμάτησα να ασχολούμαι με το downloading. Και μόνο το blog έχω. Χαζομάρες κάθομαι και γράφω τώρα, αλλά ποιος νοιάζεται…

Ψιλονιώθω σα να πηγαίνω στον πόλεμο. Μακάρι να περάσω καλά. Και στον πόλεμο μπορείς να περάσεις καλά, όσο άσχημα και να ‘ναι. Θα μου λείψει η Θεσσαλονίκη, θα μου λείψει πολύ γαμώτο. Αλλά δεν πρέπει να σκέφτομαι τέτοια. Θετικές σκέψεις, πάντα, αναμένω τα καλύτερα!

Η μουσική επιλογή πραγματικά πολύ δύσκολη. Χαρούμενο, λυπητερό, χορευτικό, δεν ξέρω στ’ αλήθεια. Αφήνω λοιπόν ένα τραγούδι που αγαπώ πολύ και ξέρω πως αρέσει σε πολλούς εκεί έξω…

Υ.Γ.: Πω πω, ίδρωσα για να το βγάλω αυτό το post, μπορεί και να μάτωσα, ουφ, τέλειωσε! Ελπίζω να μη βαρεθείτε, είναι λίγο μεγάλο για τα δεδομένα μου…

Οργή

Ιουνίου 22, 2008 στο 8:01 πμ | Αναρτήθηκε στις Stories | 6 Σχόλια
Ετικέτες:

«Θα πεθάνεις μπάσταρδε!», φώναξε φτύνοντας σταγόνες από το στόμα του.
Πέταξε το σακάκι του στο βρώμικο και υγρό δάπεδο. Του το είχε αγοράσει ο πατέρας του τελευταία, ήταν το αγαπημένο του. Μα δεν το έννοιζε.
Τα μαύρα του μαλλιά έμπαιναν στα μάτια του κολλώντας πάνω στο πρόσωπό του. Τα έκανε στην άκρη και σκούπισε έπειτα τα βρεγμένα του χέρια πάνω στο παντελόνι του.
Κοίταξε γύρω του και εντόπισε αυτό που έψαχνε. Δίπλα στον πράσινο κάδο του Δήμου. Ένα μεταλλικό σκουπόξυλο. Η μια του άκρη βουτηγμένη στη λιμνούλα που σχημάτιζαν οι σταγόνες της βροχής. Έτρεξε να το πιάσει, η οργή ξεχίλιζε από κάθε πόρο του κορμιού του.

Απέναντί του μια σκοτεινή φιγούρα, σαν τρομακτική σκιά, χαμογέλασε μέσα από τη μάσκα που κάλυπτε το στόμα της. Ήταν κοντύτερη απ’ αυτόν, τουλάχιστον μια παλάμη, αλλά η όψη της μαρτυρούσε ανείπωτα συναισθήματα. Με μια γρήγορη κίνηση έφερε το δεξί της πόδι μπροστά και περίμενε…

«Να πας στο διάολο!», ούρλιαξε, όμοια με πολεμική κραυγή, και κραδαίνοντας το σκουπόξυλο και με τα δυο χέρια, όρμησε προς τη σκιά. Η βροχή έκανε τα χέρια του γλιστερά, δεν τον ενδιέφερε.
Θα χτυπούσε με όλη του τη δύναμη. Δεν το έννοιζε που, ήθελε να κάνει τη μέγιστη δυνατή ζημειά.

Η φιγούρα χαμήλωσε τους ώμους, έπιασε το θηκάρι που είχε κρεμασμένο στην αριστερή πλευρά της μέσης με το ίδιο χέρι, ενώ έφερε το δεξί πάνω στη λαβή του όπλου.

Ένας τρομαχτικός ήχος ακούστηκε. Απροσδιόριστος. Ένα σφύριγμα. Μέταλλο που κόβεται. Και ο θόρυβος της σάρκας.

Γούρλωσε τα μάτια του και έφτυσε σάλιο αλλιώτικο, κόκκινο…
Μια τεράστια πληγή που ταξίδευε από τον αριστερό του ώμο μέχρι την περιοχή κάτω από το τελευταίο δεξί πλευρό, στο ύψος της σκωληκοειδούς απόφυσης, έκανε την τρομαχτική εμφάνισή της κάτω από το ξεσκισμένο, υγρό και γεμάτο κόκκινες κηλίδες λευκό πουκάμισο.
Κοίταξε τα χέρια του τα οποία ήταν καλλυμένα με το δικό του αίμα, αραιωμένο από το νερό, και σωριάστηκε, με μια κραυγή πόνου, στο έδαφος.

Η φιγούρα έβαλε το σπαθί που κρατούσε στο δεξί της χέρι, αφού το τίναξε και το σκούπισε πάνω στο ύφασμα του μαύρου παντελονιού του, πίσω στο θηκάρι. Το χρώμα του ήταν απροσδιόριστο, γυάλιζε στο φως της λάμπας που βρισκόταν κάτω από το υπόστεγο. Απομάκρυνε τη μάσκα της, ενώ ταυτόχρονα κατέβασε την κουκούλα που κάλυπτε το κεφάλι της.
Ο άντρας, απροσδιορίστου ηλικίας, τίναξε τα μαλλιά του και ρούφηξε τον αέρα, αναμεμειγμένο με υγρασία, όμοια με κολυμβητή βγαίνει απ’ το νερό.
«Σε πάω μικρέ», ψιθύρισε και κατευθύνθηκε προς τον κάδο με τα σκουπίδια.
Άνοιξε με δύναμη το καπάκι ‘ η αποπνικτική μυρωδιά γέμισε την ατμόσφαιρα, παρόλ’ αυτά δεν αντέδρασε ούτε στο ελάχιστο. Έπιασε μια διαφανή σακούλα γεμάτη με κάθε λογής πράγματα και την τράβηξε έξω.
Μια γάτα που κουλούριαζε δίπλα της πετάχτηκε απότομα βγαίνοντας από πράσινο πλαστικό κατασκεύασμα. Ένιωσε τις σταγόνες της βροχής στο τρίχωμά της και άρχισε να τρέχει νιαουρίζοντας, αναζητώντας προφανώς καινούργιο καταφύγιο.
Έλυσε τον κόμπο που έκλεινε τη σακούλα με δυο κινήσεις και άδειασε το περιεχόμενό της στο έδαφος. Αποφάγια, πλαστικές συσκευασίες και ένα σπασμένο παιχνίδι γέμισαν το οπτικό του πεδίο.
«Σκατά», είπε.
Άρχισε να τινάζει τη σακούλα με το τεντωμένο το αριστερό χέρι, μακριά βέβαια από το σώμα του, με την ίδια επαναλαμβανόμενη κίνηση του καρπού. Μόλις κατάλαβε πως δεν είχε μείνει τίποτε μέσα, κατευθύνθηκε προς το κατάκοιτο αγόρι. Με δυο εκτάσεις των χεριών του έπιασε το βρώμικο πια σακάκι και όσα κομμάτια ρούχα δε βρίσκονταν πια πάνω στο κορμί του παιδιού. Τα έχωσε στην άδεια πια σακούλα με μια γρήγορη κίνηση.
Και μέσα σ’ αυτόν τον πρωτότυπο μπόγο πρόσθεσε τα δυο κομμάτια του, σπασμένου πια, κομμένου καλύτερα, μεταλλικού σκουπόξυλου.
Έβγαλε το σπαθί από τη μέση του μαζί με το θηκάρι και πέρασε στην άκρη του τη σακούλα, αφού πρώτα φρόντισε να τη δέσει γερά πάνω του. Στη συνέχεια, κρατώντας αυτό το διαφορετικό δισάκι με το αριστερό, το ακούμπησε στον ίδιο ώμο, κραδαίνοντας ακόμη τη λαβή του σπαθιού.
Έσκυψε, λυγίζοντας τα γόνατα και κοίταξε το πρόσωπο του παιδιού. Το πρόσωπό του συσπάστηκε, προσπαθώντας να χαμογελάσει και να φτύσει στο μάγουλο του αγοριού. Άνοιξε τη δεξιά του παλάμη και έπιασε τα μακριά του μαλλιά. Σηκώθηκε, κάνοντας το παιδί να φαίνεται καθιστό στο έδαφος.

«Είσαι τυχερός μικρέ», σφύριξε και άρχισε να περπατά με αργά βήματα προς την έξοδο του στενού, πάντα από την πλευρά των σκιών. Σέρνοντας το αγόρι μαζί του σα μυθικός νικητής από άλλη εποχή…

Συνεχίζεται

Περιμένοντας οτιδήποτε

Ιουνίου 20, 2008 στο 12:23 μμ | Αναρτήθηκε στις News | 7 Σχόλια

Πριν αρχίσω τις ιστορίες μου, απλά κοιτάξτε την από πάνω εικόνα.
Δεν είναι υπέροχη; Χθες τη βρήκα, και από το πρωί κοσμεί το φόντο της οθόνης μου. Όποιος θέλει μπορεί να την κατεβάσει (έχει καλή ανάλυση 1600×1200), είναι τόσο τέλεια…
Και συμμάζεψα λιγάκι την επιφάνεια εργασίας μου, έχω 40 εικονίδια μόνο, δε νομίζω ότι μπορώ να τα μειώσω κι άλλο :-(

Χθες το απόγευμα πήγα στον οδοντίατρο. Μου έκανε σφράγισμα, μου έδειξε και την τρύπα που έκανε στο δόντι για να βάλει το αμάλγαμα. Σήμερα θέλει να ξαναπάω για να ολοκληρώσω τις οδοντικές συνεδρίες, με καθαρισμό και φθορίωση. Υπάρχει ένα καλό στα ιατρεία. Τα περισσότερα τουλάχιστον. Έχουν κλιματισμό…

Θέλω να ‘ρωτήσω’ κάτι. Ποια είναι η κατάλληλη ποσότητα κατανάλωσης πίτσας; Χθες είχε γενέθλια ο καημενούλης (ο αδερφός μου) και εμφανίστηκαν 4 πίτσες στο σπίτι. Τη μία πρέπει ήδη να την έχει χωνέψει το στομάχι μου, τώρα οι υπόλοιπες δεν ξέρω, λογικά φαγώθηκαν από τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας και τους μουσαφίρηδες (επισκέπτες ντε!). Από εκεί που έτρωγα 4 κομμάτια, άντε 5 στα κέφια μου, έφτασα τα 8. Μου φαίνεται ότι είναι λιγάκι υπερβολικό, ε;

Επιπλέον, χθες είδα ποδόσφαιρο μετά από πολύ πολύ πολύ καιρό, έστω και ένα μόνο ημίχρονο, και ξέρετε κάτι; Μου άρεσε. Πορτογαλία – Γερμανία. Νίκησε η ομάδα που υποστήριζα. Οι Γερμανοί. Τρόμαξα να θυμηθώ πολλές γνωστές σκατόφατσες, ακόμη και οι ποδοσφαιριστές κάθε λίγο και λιγάκι κόμμωση αλλάζουν, ούτε μόντελοι να ήταν…

Όταν γράφω κάθε παράγραφο στο post, κάνω προεπισκόπιση για να δω πως θα φαίνεται, και όλο μικρό μου φαίνεται. Αυτή τη στιγμή είμαι γύρω στις 250 λέξεις, θέλω να γράψω κι άλλα, χαλάει η αισθητική εικόνα της ανάρτησης διαφορετικά!

Και κάτι άλλο. Θέλω να αγοράσω κλεψύδρες. Πολλές, μεγάλες, μικρές. Απ’ όλα τα σχέδια. Αλλά δεν ξέρω που έχει. Και να ήξερα, η οικονομική μου κατάσταση είναι ψιλοάθλια, αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Η μόνη που έχω είναι μια sandglass (λέγεται κι έτσι, εγώ σαν hourglass την ήξερα) από ένα επιτραπέζιο, Παντομίμα αν θυμάμαι καλά. -Επιτραπέζια δεν έχω παίξει πολλά στη ζωή μου, αλλά κουβέντα να γίνεται-

Τέλος πάντων, στις 1 είναι το ραντεβού με το γιατρό, πρέπει να αρχίσω να ετοιμάζομαι.

Κλείνοντας, ήθελα να βάλω κάτι ήρεμο, λυπημένο ίσως, για μουσική υπόκρουση, αλλά το κλίμα του ποστ δεν εμπνέει κάτι τέτοιο, οπότε να η επιλογή μου:

Υ.Γ. 1) Ο αρχικός τίτλος του post ήταν ‘Περιμένοντας το αύριο‘, αλλά μόλις πριν λίγο έμαθα πως αυτό που περιμένω δε θα έρθει αύριο, αλλά σε μια βδομάδα, μπου χου χου…
2) Στα σχόλια των υπόλοιπων post θα απαντήσω πιο μετά, δεν προλαβαίνω τώρα.

Μπλε

Ιουνίου 19, 2008 στο 12:34 μμ | Αναρτήθηκε στις Beauties | 5 Σχόλια
Ετικέτες: ,

Το αγαπημένο μου χρώμα

Ζωντανεύει τις φλέβες μου
τυλίγοντας το κορμί μου
ταράζοντας ένα μικρό μυ
χτυπώντας ασταμάτητα
δίνοντάς μου ζωή

Για να είμαι εκεί
Και να μπορώ να βλέπω
Αυτό
Και να ξαναγεννιέμαι

Το δικό σου χρώμα…

Υ.Γ. Δε βγήκε πολύ καλό, βασικά όταν το σκέφτηκα δε μπορούσα να το γράψω κάπου, κι όταν το έκανα, ήταν αργά…

Ο Πακετοφτιάχτης Παιχνιδιών

Ιουνίου 19, 2008 στο 10:02 πμ | Αναρτήθηκε στις Not worthy | 6 Σχόλια
Ετικέτες:

Αποφάσισα πρόσφατα να αδειάσω λίγο χώρο στο δωμάτιό μου για να φέρω κι άλλα καλούδια μέσα…
Η αρχή με τα αγαπημένα μου Lego, από τη σειρά Bionicle:

O Matau (Toa Hordika) στημένος όρθιος

Πανοραμική άποψη

Η αιώνια κατοικία (μέχρι κάποιος να τα ξεθάψει)

Έτοιμο!

Τώρα σειρά έχουν οι κάρτες Yu-gi-oh (αυθεντικές πάντα), στις οποίες έδωσα πολύ χρήμα και χρόνο:

Μια άποψη

Άλλη άποψη (φαίνεται και το αρρωστιάρικο δάκτυλό μου)

Καμιά ώρα πήρε αυτό (είναι χωρισμένες ανά κατηγορίες)

Μοντελισμός με θέμα τον Άρχοντα των Δακτυλιδιών (έχω κι αεροπλανάκια, αλλά αυτά κοσμούν τα ράφια μου), από γνωστή εταιρεία που βγάζει τέτοια:

O Frodo

O Eomer

O Aragorn

Μισοτελειωμένες (ή μισοαρχινισμένες; ) κολώνες

Κάποια ερείπια

Και τέλος, τάξη και πακέτο

Υ.Γ. 1) Το post αυτό περιμένει στα drafts κανένα μήνα, βαριόμουν λιγάκι να το επεξεργαστώ, γιατί ήθελε να ανεβάσω τόσες εικόνες ;-)
2) Η ποιότητα των φωτογραφιών είναι χάλια. Κάποιες είναι βέβαια και προϊόντα επεξεργασίας, ήταν πολύ σκοτεινές για να φαίνονται…
3) Μου αρέσει πολύ αυτό το post, είναι γεμάτο χρώμα!

Μέλη σώματος

Ιουνίου 17, 2008 στο 6:39 μμ | Αναρτήθηκε στις Beauties | 8 Σχόλια
Ετικέτες:

Ας ήταν τα πόδια μου ρόδες, να σε πήγαινα σπίτι

Ας ήταν τα χέρια μου φτερά, να μ’ έφερναν σε σένα

Ας ήταν ο λαιμός μου γερανός, να μπορούσα να φτάσω τα μάτια σου

Ας ήταν τα μάτια μου μαργαριτάρια, να μπορούσα να στα χαρίσω

Ας ήταν τα δάκρυά μου βροχή, να μούσκευαν τα ρούχα που σε τυλίγουν

Ας ήταν τα μαλλιά μου κουρτίνες, να έκρυβαν το κόκκινο στα μάγουλά μου

Ας ήταν η καρδιά μου κήπος, να σ’ έβαζα μέσα

Κι εσύ, ας υπήρχες…

Μαγεία

Ιουνίου 15, 2008 στο 9:42 μμ | Αναρτήθηκε στις Beauties | 6 Σχόλια
Ετικέτες:

Μαγεία

Δεν είναι ξόρκια γραμμένα σε αρχαίες διαλέκτους
Είναι λέξεις και φράσεις όπως «σ’ αγαπώ», «μου λείπεις», «σε χρειάζομαι», «ευχαριστώ»

Δεν είναι μαγικά ραβδιά και γάντια
Είναι μια χειραψία, μια αγκαλιά

Δεν είναι μαντείες, ζώδια και χαρτιά
Είναι ενδιαφέρον, είναι ευχές

Δεν είναι ταξίδια σε μακρινούς κόσμους
Είναι βόλτες κάτω στο δρόμο

Δεν είναι τα πνεύματα και τα φαντάσματα
Είναι τα μάτια μου και τα δικά σου, γεμάτα αινίγματα και συναισθήματα

Δεν είναι μυστήρια πλάσματα
Είναι περίεργοι άνθρωποι, που κρύβουν τόσα

Δεν είναι οι μάγοι
Είμαστε εγώ κι εσύ, ο κόσμος ολάκερος

πραγματικά δεν ξέρω

« Προηγούμενη σελίδαΕπόμενη σελίδα: »

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.
Entries και σχόλια feeds.