Η κλανιά της αρκούδας

Φεβρουαρίου 5, 2008 στο 11:00 μμ | Αναρτήθηκε στις Not worthy | 4 Σχόλια
Ετικέτες: , ,

Περπατώ, περπατώ εις το δάσος όταν ο λύκος δεν είναι εκεί.
Ξαφνικά πέφτω χάμω, με τα μούτρα στο χώμα.
Μια μυρουδιά σπιτικού μπροκόλου πλανάται στον αέρα.
Με μια δόση μελιού και συνάμα την απόλαυση του ξυμένου φλοιού.
Η βρώμα του μεθανίου.
Με ισοπέδωσε ολοκληρωτικά, όπως και το μισό ζωντανό δάσος.
Αυτή είναι η κλανιά της αρκούδας…

Advertisements

Ο Πορδοκόφτης

Ιανουαρίου 27, 2008 στο 11:02 μμ | Αναρτήθηκε στις Ότι μου κατέβει | 6 Σχόλια
Ετικέτες: ,

Πολλοί θα αναρωτηθείτε αν πρόκειται να υμνήσω τα εσώρουχα τύπου string, τα οποία αποκαλούνται πορδοκόφτες για ευνόητους λόγους…

Θα αναφερθώ στα παντελόνια, jean κατά κύριο λόγο, τα οποία ‘κολλάνε’ πάνω στην πέτσα. Ο όρος προέρχεται από φιλικό μου πρόσωπο, με το οποίο σχολιάζουμε οποιονδήποτε πορδοκόφτη, αποκαλώντας τον «πόρδεν – κόφτεν» (ή σε παράφραση της γνωστής ρήσης του πράκτορα 007: «My name is koften. Porden – Koften»). Σχετικό άρθρο (από φίλο που μου πήρε την ιδέα), θα βρείτε εδώ

Τι είναι λοιπόν; Είναι το υπερβολικά στενό παντελόνι, που κολλάει στα μπούτια και τονίζει τον πισινό.
Εντάξει, θα μου πείτε, πειράζει που το φοράει κάποιος;
Όχι βέβαια, εφόσον είναι καλλίγραμη γυναίκα ή λεπτοπόδαρος (δεν ξέρω αν υπάρχει τέτοια λέξη) άνδρας.
Αλλά εμένα και πάλι με χαλάει. Ίσως φταίει που προτιμώ να φορώ παντελόνια 2 νούμερα μεγαλύτερα (βρακατζή με φωνάζουν).

Το χειρότερο είναι ότι αφού φοριέται τόσο ψηλά και δεν υπάρχει περίπτωση να πέσει σε κάποιον, γιατί φοράνε ζώνη οι χρήστες;

Χαρακτηρηστικά παραδείγματα πορδοκόφτη:

take-two-jeans-1.jpg vintage-pocket-blast-signiture-baby-phat-jeans.jpg

ΚΑΤΩ ΟΙ ΠΟΡΔΟΚΟΦΤΕΣ

ΖΗΤΩ ΟΙ ΒΡΑΚΕΣ

Να είστε καλά

Τζάμπα τα CD

Ιανουαρίου 20, 2008 στο 8:42 μμ | Αναρτήθηκε στις Χύμα | 2 Σχόλια
Ετικέτες: ,

Προμηθεύτηκα ένα CD από κάποιον καθηγητή μου με αυτό το αρχείο.

Πριν περάσω σε αυτά που θέλω να πω320px-etiquette_cd-rom_01svg.png, ΤΖΑΜΠΑ πήγαν τα λεφτά για τόσα CD που γράφτηκαν για όλους τους μαθητές. Το αρχείο είναι 500 KB και χρησιμοποιήθηκε ΟΛΟΚΛΗΡΟ CD. Γιατί ξεχνάμε τις απλές, παλιές, καλές, αγαπημένες και φτηνές δισκέτες;

Τέλος πάντων, αν δείτε την παρουσίαση, προειδοποιεί τον κόσμο για τη μελλοντική έλειψη νερού. Μπορεί κάποιοι να συγκινηθούν, αλλά εγώ, ως γνωστός μη οικολόγος, το παρακολούθησα με απάθεια.

Μερικά από όσα αναφέρονται μπορεί να συμβούν. Αλλά ας είμαστε ρεαλιστές. Είναι τραβηγμένο. Και δεν είναι ικανό να ξυπνήσει κανέναν.

Βαριέμαι να γράφω για το περιβάλλον. Αυτό που με πείραξε πιο πολύ είναι η σπατάλη τόσων CD.

Γιατί;

waterfall_web_environment.jpg

Μπορεί να είναι δυνατόν;

Ιανουαρίου 8, 2008 στο 2:50 μμ | Αναρτήθηκε στις Χύμα, Stolen ;-) | Σχολιάστε
Ετικέτες:

Το παρακάτω κείμενο το βρήκα στο φόρουμ των ΤΕΙ Θεσσαλονίκης:

»Καγκούρια
Αυτά τα χρυσά παιδιά…

Δεν πιστεύω να σας λείψαμε ε? Την τελευταία φορά αναλύσαμε τους Μίζερους Μπήχτες ή αλλιώς ΜΜ. Αυτή τη φορά θα αναλύσουμε τους ΚΑΓΚΟΥΡΕΣ. Τους βλέπετε καθημερινά γύρω σας.
Είναι διανοητικά καθυστερημένοι και ΕΝΤΕΛΩΣ ΗΛΙΘΙΟΙ. Η πλειοψηφία τους είναι άτομα ηλικίας 13-19 ετών, αλλά μπορούμε να τους βρούμε σε όλες τις ηλικίες. Είναι άτομα που έτσι απλά ξεχνάνε να μεγαλώσουν.

Θα τους καταλάβετε από το ΕΝΤΕΛΩΣ ΗΛΙΘΙΟ ΒΛΕΜΜΑ, γνωστό και ως «το βλέμμα της αγελάδας». Τι εννοώ? Όταν τους κοιτάτε ή ακόμη χειρότερα τους μιλάτε, έχετε την εντύπωση πως μιλάτε μόνος σας.
Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή. Καταρχήν, χρυσός κανόνας :

ΚΑΓΚΟΥΡΑΣ ΧΩΡΙΣ ΜΗΧΑΝΑΚΙ = ΜΑΚΑΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΚΙΜΑ
ΚΑΓΚΟΥΡΑΣ ΧΩΡΙΣ ΜΗΧΑΝΑΚΙ = SUPERMARKET ΧΩΡΙΣ ΤΑΜΕΙΟ
ΚΑΓΚΟΥΡΑΣ ΧΩΡΙΣ ΜΗΧΑΝΑΚΙ = ΣΟΥΒΛΑΚΙ ΧΩΡΙΣ ΤΖΑΤΖΙΚΙ (ναι ΣΟΥΒΛΑΚΙ και ΟΧΙ ΚΑΛΑΜΑΚΙ. Δεν είναι χυμός)

Δεν νοείται να υφίσταται κάγκουρας ΧΩΡΙΣ ΜΗΧΑΝΑΚΙ. Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που δεν έχουν μηχανάκι, αλλά τουλάχιστον τις 10 ώρες της ημέρας μιλάνε για το μηχανάκι που ΘΑ αγοράσουν.
Το μοναδικό θέμα πάνω στο οποίο μπορούν να συζητήσουν είναι τα μηχανάκια, τα αυτοκίνητα και οι γκόμενες. Οτιδήποτε άλλο, απλά δεν υπάρχει για αυτούς και είναι «βλακεία». Δεν ξέρουν τίποτα άλλο. Η θεματολογία των συζητήσεών τους περιφέρεται γύρω από το πόσες πήδηξε το βράδυ (που σχεδόν πάντα είναι η παλάμη που την βαφτίζει διαφορετικά ? πχ Σοφία, Μαρίκα, Αφροξυλάνθη), το πόσες του κολλάνε, τα πόσα πάτησε στον περιφερειακό , το πως ξέφυγε από τους 6 μπάτσους που τον κυνηγούσαν και άλλα τέτοια χαριτωμένα. Είναι μέλη στον σύλλογο ΕΚ.ΠΑ.ΠΕ. (Εκμετάλλευση Πατρικής Περιουσίας). Για αυτούς, δουλειά είναι να ξέρουν πως να παίρνουν λεφτά από τους γονείς τους και έχουν διδακτορικό στο να τα ξοδεύουν άσκοπα.
Αυτοαποκαλούνται «μάγκες» και έχουν το ύφος του «γαμάω». Το 90% των λέξεων που χρησιμοποιούν για να επικοινωνήσουν είναι «ρε», «μ@λ@κα», «και», «πάμε», «γιατί», «ναι», «όχι», «ε?», «πουτ@ν@», «μηχανάκι». Δεν γνωρίζουν άλλες λέξεις, και είμαι σίγουρος πως όταν μιλάνε με κάποιον, έχουν πολλές άγνωστες λέξεις, γι’ αυτό και παίρνουν το «βλέμμα της αγελάδας».
Αν στραβοκοιτάξεις κάποιον από αυτούς, ή δεν του αρέσει η φάτσα σου, σε χρόνο dt θα φωνάξει την παρέα του για να σε δείρει, διότι ΤΙ ΜΑΓΚΑΣ ΕΙΣΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΠΑΡΕΑ ? ΤΙ ΜΑΓΚΑΣ ΕΙΣΑΙ ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ ? Ε θα απαντήσω… ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ! Απλά έχεις την «μαγκιά» να φωνάξεις τον κάγκουρα Νο2 ο οποίος θα φέρει τον Νο3 και πάει λέγοντας. Όσο περισσότερους κάγκουρες γνωρίζεις, τόσο πιο μάγκας είσαι.
Αποκαλείς τα αγόρια «μαλάκες» και τα κορίτσια «πουτάνες» έτσι χωρίς λόγο. Εσύ είσαι ΑΝΩΤΕΡΟΣ επειδή πολύ απλά γεννήθηκες έτσι. ΜΕ ΣΚΑΤΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΗΛΙΘΙΕ.
Έχουν κάνει διατριβή στην μαλακία και στο εφέ. Ό,τι και να πεις, το έχουν κάνει ή μπορούν να το κάνουν πολύ καλύτερα από εσένα. Παιδιά θαύματα. Χαραμίζονται…
Όταν βρίσκονται μέσα σε κάποια καφετέρια (χτυπάνε κάρτα καθημέρινά – είναι η μοναδική τους ενασχόληση),επειδή δεν έχουν τι να συζητήσουν μεταξύ τους (έχει βαρεθεί ο ένας τα μούτρα του άλλου), απλά κάθονται χωρίς να μιλάνε και καρφώνονται στις κοπέλες που θα τύχει να περάσουν από εκεί ή που θα κάθονται απέναντι. Το μόνο πράμα που σκέφτονται είναι πως θα βρουν γκόμενα, γι’ αυτό αν είναι αξύριστοι ή αχτένιστοι, ο κόσμος να καταστραφεί δεν πρόκειται να βρουν έξω ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ.
Ξέχασα να αναφέρω ότι καπνίζουν από τα 11. Διότι τι σκατά μάγκας και άντρας είσαι αν δεν καπνίζεις ? Πώς θα δείξεις ότι μεγάλωσες? Πώς θα ωριμάσεις? ΠΩΣ ΘΑ ΡΙΞΕΙΣ ΤΗΝ ΓΚΟΜΕΝΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ? Βλέπετε η μόνη ατάκα που ξέρουν για καμάκι είναι η «μήπως έχεις φωτιά?», και πείτε μου, πως θα την χρησιμοποιήσουν αν δεν καπνίζουν ? Έτσι λοιπόν όταν πάνε για καφέ, ή γενικά είναι μέσα σε κόσμο, έχουν πάντα ΜΑ ΠΑΝΤΑ ένα τσιγάρο στο στόμα. ΡΕ ΑΝΤΕ ΠΕΘΑΝΕΤΕ.

Όταν μιλάνε με κοπέλες, παίρνουν το ύφος του «cool» και του «είμαι ο γκόμενος της περιοχής». Όταν μιλάνε για τον εαυτό τους, μιλάνε ΜΟΝΟ για το μηχανάκι τους (ή για αυτό που θα αγοράσουν), και οι ΗΛΙΘΙΕΣ κάθονται και τους ακούνε. Ε φυσικά, τι να διαλέξει η κοπέλα… γκόμενος .. με μηχανάκι ή χωρίς ? Σαν να λες με κρεμμύδι ή χωρίς ? Καλά κάνετε, αλλά μετά μην μας αποκαλείτε ανώριμους και γουρούνια επειδή εσείς είστε καθυστερημένες.
Κυκλοφορούν πάντα σε κοπάδια σαν τα πρόβατα. Ο πιο μάγκας καθοδηγεί. Ό,τι πει, ΕΙΝΑΙ ΝΟΜΟΣ. Αντιμίλησες ? Θα φας ξύλο. Δεν πήγες? Θα φας ξύλο. Έφυγες? Ε θα φας ΠΟΛΥ ΞΥΛΟ.

Ξέχασα να πω, πως όταν βρίσκονται σε μια παρέα με κορίτσια, φωνάζουν όταν μιλάνε, αλλά ΦΩΝΑΖΟΥΝ, λες και είναι σε παρέα με βαρήκοους. Κατά αυτούς, έχουν πιο πολλές πιθανότητες να ρίξουν μια γκόμενα αν φωνάζουν δυνατά από το να μιλάνε σωστά. Και το καλύτερο είναι … ΤΙΣ ΡΙΧΝΟΥΝ ΤΙΣ ΗΛΙΘΙΕΣ. Αν δεν φωνάζουν, χώνονται σε οτιδήποτε ειπωθεί ακόμα και αν δεν αφορά αυτούς. Άλλον ρωτάς, άλλος απαντάει. Βέβαια μπορεί να υπάρξει και η εξαίρεση στον κανόνα. Ο κάγκουρας να κάθεται και να μην μιλάει. Μόνο να κοιτάει. Είναι «ο μοναχικός καβαλάρης», «ο παρεξηγημένος», «ο δεν λέω πολλά», «ο MARTINI», «ο βασιλιάς της ζούγκλας». Σώπα ρε Ταρζάν.

ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΤΕ … ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΛΕΙΨΕΤΕ

Θα μου ήταν αδιανόητο να μην αναφερθώ στις καγκούρισες. Ωραία θάψαμε τους κάγκουρες, πάμε όμως και στο άλλο μισό. Είναι από 12-17 χρονών και είναι εντελώς, ΜΑ ΕΝΤΕΛΩΣ ΗΛΙΘΙΕΣ. Όχι δεν γίνομαι υπερβολικός, ούτε είμαι σεξιστής. Απλά ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ. Από τα 12, ντύνονται λες και είναι πουτανάκια. Με την μίνι την φούστα, το ξώπλατο, τα βυζιά απ’ έξω και τις μπότες. Το παίζουν θεογκόμενες, και αν τις κοιτάξεις φωνάζουν τον κάγκουρα γκόμενο, ο οποίος με την μαγκιά που τον διακρίνει θα φωνάξει όλο το κοπάδι του για να σε δείρουν.
Όταν μιλάς μαζί τους, το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να σου χαμογελάνε, επειδή απλούστατα δεν ξέρουν τι άλλο να κάνουν. Βασικά, δεν μπορούν να κάνουν τίποτα άλλο. Είναι διανοητικά καθυστερημένες και βρίζουν σαν νταλικέρηδες. Αυτοαποκαλούνται μαλάκες και σε κάθε πρότασή τους ακούς και από ένα «ρε πούστη». Είπαμε ισότητα, αλλά αυτές το έχουν χέσει εντελώς το θέμα.
Αν δεν έχεις μηχανάκι, μην μπεις στον κόπο ούτε να τις κοιτάξεις. Αν έχεις όμως, το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να δείξεις τα κλειδιά από το μηχανάκι. Τα λόγια είναι περιττά.

ΑΑΑΑΑ ξέχασα ίσως το πιο σημαντικό. Εάν έχεις κοπέλα καγκούρισα, θα θέλει να την κερνάς συνέχεια και να πληρώνεις πάντα εσύ, διότι ΠΩΣ ΘΕΣ ΝΑ ΠΗΔΗΞΕΙΣ ΑΝ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΣΕΙΣ ΠΡΩΤΑ ? Κάτι τέτοιο σε βάζει σε σκέψεις …

Πουτ@νες = Την πληρώνεις και την πηδάς
Καγκούρισες = Της τα πληρώνεις για να την πηδάς

Ενδιαφέρον ε? Βέβαια το 1ο θα σας βγει πιο φθηνά και δεν θα χρειαστεί να την παρακαλάτε. Βέβαια δεν ισχύει μόνο για τις καγκούρισες, αλλά για μια μεγάλη κατηγορία γυναικών, και μην μου πείτε πως δεν είναι έτσι.

Αυτά τα λίγα είχα να πω, και σίγουρα πολλά μου ξέφυγαν, αλλά το αφήνω στην κρίση σας…
Και όπως πάντα, όσους έθιξα και παρεξηγήθηκαν… ΧΕΣΤΗΚΑ. Διότι, για να παρεξηγήθηκαν, έχω δίκιο ;
»

Δεν έχω λόγια. Ο φίλος/ φίλη περιγράφει εκπληκτικά την πραγματικότητα. Αναφέρεται σε ανθρώπους ΑΧΡΗΣΤΟΥΣ, χωρίς μέλλον. Δε με νοιάζει αν λέγονται κάγγουρες ή κάπως αλλιώς.

Αυτοί είναι η νέα γενιά της χώρας; Αυτοί είναι τα παγκοσμιοποιημένα παιδιά;

Merry Christmas

Δεκέμβριος 21, 2007 στο 12:00 μμ | Αναρτήθηκε στις Thoughts and thinkin' | 1 σχόλιο
Ετικέτες: ,

Αφορμή για να γράψω αυτό το post αποτελεί η σημερινή γιορτή στο σχολείο.

Γενικότερα αίτια είναι η σύγχηση και η σιχασιά που νιώθω τέτοια εποχή κάθε χρόνο.

Τι είναι Χριστούγεννα; Γιορτή της Εκκλησίας σχετικά με τη γέννηση του Σωτήρα στις 25 Δεκεμβρίου.

Tι είναι Πρωτοχρονιά; Επινόηση του ανθρώπου για την αλλαγή του έτους, η οποία γιορτάζεται πανηγυρικά σε όλο τον πλανήτη.

Απ΄ότι έχω παρατηρήσει όταν κάποιος αναφέρεται στη συγκεκριμένη εποχή, την ονομάζει Χριστούγεννα. Δεν υπάρχει σαφής διαχωρισμός τον γιορτών σε κανένα (περίπου) μέρος του πλανήτη πλέον. Όλοι περιμένουν χαρούμενοι τα ρεβεγιόν, τα λαμπάκια στους δρόμους, τα τραγούδια της εποχής και τα πολλά και νόστιμα (πιστέψτε με) γλυκά. Ενώ άλλοι τρίβουν τα χέρια τους θησαυρίζοντας με την αφέλεια των ανθρώπων, οι οποίοι κάνουν πλούσια τα εμπορικά με τα ‘γιορτινά’ ψώνια και δώρα, κανείς δεν το καταλαβαίνει. Θέλει πολύ μυαλό να καταλάβεις πως εκείνη τη συγκεκριμένη εποχή όλα είναι πανάκριβα; Ούτως ή άλλως οι εκπτώσεις είναι ακριβώς μετά από αυτή την περίοδο…

Έχω καταλήξει πως αυτή η περιόδος είναι μόνο για τα παιδιά. Εμένα δε με χωράει πια. Δεν ξέρω τι να πω: βαρέθηκα, σιχάθηκα, δεν αντέχω;

Το μόνο ευχάριστο είναι πως όλα παγώνουν. Κυριολεκτικά το κρύο είναι φοβερό (ειδικά φέτος) και μεταφορικά τίποτα δεν δουλεύει σωστά. Οι υπάλληλοι παίρνουν άδειες για να ξεκουραστούν. Τα σχολιά κλείνουν. Οι περισσότερες υπηρεσίες νεκρώνουν.

Ίσως τα λέω όλα αυτά επειδή ποτέ μου δεν γνώρισα τη ‘μαγεία’ της εποχής. ‘Η απλά είμαι περίεργος…

Περί διασκέδασης (μέρος 1ο)

Δεκέμβριος 18, 2007 στο 10:20 πμ | Αναρτήθηκε στις Χύμα | 2 Σχόλια
Ετικέτες: , ,

Αποτελεί τον πιο συνηθισμένο τρόπο διασκέδασης των σύγχρονων Ελλήνων, νεολαίων και μη. Περιλαμβάνει πολύωρο ξενύχτι, άσκοπη σπατάλη χρημάτων, και ανούσια οινοποσία.

Όπως όλοι μπορείτε να μαντέψετε αναφέρομαι στα αγαπητά σε όλους μπουζούκια (πολύ κακός ορισμός κατά τη γνώμη μου).

Αν και δεν έχω σημαντική εμπειρία -2 τριήμερες εκδρομές, μια Πρωτοχρονιά και δυο Σαββατόβραδα με γονείς- πιστεύω πως μπορώ να εκφέρω άποψη.

Τα μπουζούκια είναι κέντρα νυχτερινής διασκέδασης τα οποία διαχειρίζονται, τις περισσότερες φορές, ξεπεσμένοι επαγγελματίες. Σ’ αυτά το ρόλο του διασκεδαστή του κοινού (το οποίο είναι άβουλο εξαιτίας της μέθης), αναλαμβάνουν κάθε φορά διάφοροι τραγουδιστές -ο Θεός να τους κάνει-, λαοφιλείς και μη. Η ‘μελωδική’ τους φωνή, επηρασμένη από την κάπνα και την κούραση, σε συνδυασμό με την ανεξέλεγκτη μέθη οδηγεί και τους πιο διστακτικούς στην πίστα.

Θα αναρωτιέστε: και τι έγινε; αφού όλοι περνάνε καλά, ξεφεύγουν από τις έγνοιες της καθημερινής ζωής…

Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο είναι η κατάργηση της ελεύθερης βούλησης του ανθρώπου. Το αλκοόλ καθιστά τον άνθρωπο αδύναμο μπροστά στις προσδοκίες του συνόλου και επιβάλεται με αυτόν τον τρόπο η οχλοκρατία. Ο καθένας τραγουδά ακόμα και να μη γνωρίζει τα λόγια, χτυπά ανούσια τα χέρια του και κουνιέται στους ρυθμούς της μουσικής χωρίς να ξέρει να χορεύει. Επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι είναι αδύναμοι, δεν έχουν πρόβλημα με το να ακολουθούν τους υπόλοιπους σε αυτό το (ας μου επιτραπεί η έκφραση) κωλοχτύπημα. Αυτό που δεν μπορώ να αντέξω είναι η επιβολή των πολλών στν προσωπικότητα του καθενός.

Επιπλέον, οι διασκεδαστές του κοινού γίνονται πρόσωπα υψίστης σημασίας. Ενώ σε άλλες εποχές τέτοια άτομα ήταν του κλώτσου και του μπάτσου, τώρα θεοποιούνται. Πληρώνονται αδρά για μια τους εμφάνιση, και οι περισσότεροι από αυτούς, θεωρώντας τους εαυτούς τους μεγάλους καλλιτέχνες, εκδίδουν δίσκους. Και οι Έλληνες, σαν χαϊβάνια τους δίνουν το βιός τους…

Μιλάμε για απόλυτο εξευτελισμό. Σε καμιά πολιτισμένη χώρα δε συμβαίνει το ίδιο. Τι θα έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι αν παρατηρούσαν τη συγκεκριμένη κατάσταση, η οποία είναι χειρότερη από Ρωμαϊκό όργιο;

Αυτό το είδος διασκέδασης το ΜΙΣΩ.

Μια σχολική ιστορία

Δεκέμβριος 16, 2007 στο 10:19 μμ | Αναρτήθηκε στις Χύμα | 5 Σχόλια
Ετικέτες: ,

Θα σας πω μια μικρή ιστορία.

Υπήρχε κάποτε ένα παιδάκι που το έλεγαν Γιώργο (χωρίς παρεξήγηση). Γεννήθηκε σε μια οικογένεια που όλοι το αγαπούσαν. Πίστεψε στον Άγιο Βασίλη, αφού του κάθε νέο χρόνο υπήρχε ένα δώρο κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Οι γονείς του το αγαπούσαν πολύ και μπορούσαν να κάνουν οτιδήποτε γι’ αυτό. Το έκαναν κοινωνικό, αφού είχαν πολλούς φίλους με μικρά παιδάκια αλλά επίσης το έστειλαν και στον παιδικό σταθμό.

Έφτασε η ώρα να πάει στο σχολείο.

Τα χρόνια περνούσαν ήρεμα μέχρι που στην 4η τάξη άκουσε για πρώτη φορά τη λέξη ‘μαλάκας’ από μεγαλύτερα παιδιά και αποφάσισε να ρωτήσει τον πατέρα του τι θα πει. ‘Είναι κακιά λέξη’, του είπε. Το κακιά τον ενθάρρυνε και αποφάσισε να την λέει, κρυφά όμως.

Στην 5η ένας συμμαθητής του, του εξήγησε τι είναι σεξ και πώς γίνονται τα παιδιά. Τότε ερωτεύτηκε την Αννούλα, την οποία κυνηγούσε για να την πιάσει.

Στην 6η ζήτησε από το μπαμπά του κινητό, κάτι το οποίο απέκτησε πολύ σύντομα. Αρχικά το χρησιμοποιούσε για να μιλά με τη μαμά, αλλά στη συνέχεια ο κατάλογος γέμισε με ονόματα φίλων.

Το παιδί ήταν μέτριας ευφυίας και τα πήγαινε σχετικά καλά στο σχολείο. Η μαμά έλεγε ‘δε θα γίνουν όλοι Αινστάιν’ και το άφηνε να διαβάζει μόνο του.

Έφτασε η ώρα να πάει γυμνάσιο. Ήταν από τους προνομοιούχους που είχαν κινητό. Αυτοί που δεν είχαν ήταν ‘φλώροι΄. Οι καλοί μαθητές ήταν ‘φυτά’. Οι λέξεις αυτές ηχούσαν πολύ καλά στα αυτιά του, καθώς μπορούσε να χαρακτηρίσει τον καθένα. Έμαθε την έννοια του ΄τα φτιάχνω’. Τα ‘έφτιαξε ‘ με τη Μαρία, της οποίας έπιανε τον πισινό. Πήγε σε 2-3 πάρτι που έκαναν οι συμμαθητές του και έμαθε να ακούει μουσική Χατζηγιάννη, Πετρέλη, Σάκη και διάφορους άλλους ποιοτικούς καλλιτέχνες. Έφτιαχνε τα μαλιά του κάθε μέρα με ζελέ όπως του έμαθε η μαμά. Στο σχολείο τα πήγαινε μέτρια, δηλαδή 14-15 περίπου.

Στη 2η τάξη, ήταν από τα πιο δημοφιλή παιδιά. Όμορφος, ψηλός και ‘μάγκας’. Οι μεγαλύτεροι φίλοι του τον πήγαν μια μέρα σε μια καφετέρια. Δεν ήξερε τι να πιει και ήπιε -όπως του πρότειναν- φραπέ. Είναι ‘μαγκιά’, του είπαν.Έγινε γραμματέας του 15ούς συμβουλίου. Ήταν βλέπετε ‘μάγκας’.

Στην 3η τάξη ζήτησε να οδηγήσει το μηχανάκι του πατέρα του, ο οποίος είπε ‘τσάκωτ’ τα κλειδιά’. Στην τριήμερη εκδρομή του έμαθαν να καπνίζει. Δε του άρεσε, αλλά ήταν ‘μαγκιά’ . Ά, έκανε σεξ για πρώτη φορά στη ζωή του με την Κατερίνα, μια συμμαθήτριά του. Έμαθε επίσης να πίνει μπύρα και ρετσίνα.

Η Α΄Λυκείου ξεκίνησε άδοξα, καθώς οι γονείς του τον έγραψαν σε φροντηστήριο επειδή ήταν ‘αδύναμος’. Έβγαινε κάθε μέρα με την παρέα του ή με ‘γκόμενες’ και πήγαιναν για καφέ και τσιγάρο. Αγόρασε καινούργια μηχανή με τα λεφτά του μπαμπά. Παιρνούσε καλά, αυτό μετρούσε. Ήταν ο καλύτερος.

Στη Β’ Λυκείου διάλεξε την Τεχνολογική Κατεύθυνση, αφού εκεί πήγαν όλοι οι φίλοι του. Πήγε σε όλους τους χορούς του σχολείου το. Έμαθε να πηγαίνει στα μπουζούκια και στα κλαμπ. Εκεί μπορύσε να βρει γκόμενες ή να συναντήσει φιλαράκια…

Τέλος

Δε μπορώ να συνεχίσω. Μέχρι εδώ έχω ζήσει. Ούτως ή άλλως αύριο γράφω Γεωμετρία και πρέπει να τελειώνω. Το τι απέγινε ο Γιωργάκης θα το κρίνετε εσείς…

Εγώ πάντως τέτοιους ανθρώπους τους ΜΙΣΩ.

Blog στο WordPress.com.
Entries και σχόλια feeds.