Eternity is some sort of Hell

Ιουνίου 11, 2008 στο 12:51 μμ | Αναρτήθηκε στις Thoughts and thinkin' | 6 Σχόλια
Ετικέτες: ,

Το βράδυ δεν κοιμήθηκα.
Βασικά ούτως ή άλλως δε θα κοιμόμουν το μισό βράδυ, είχε τον 3ο τελικό του NBA. Νίκησαν οι Lakers,αν σας ενδιαφέρει (η σειρά πήγε στο 2-1).

Είναι κάποιες νύχτες που το μυαλό παίζει άσχημα και συνάμα όμορφα παιχνίδια. Δε σου επιτρέπει να κοιμηθείς (ακόμη κι αν έσκαβες όλη μέρα), αλλά σε παγιδεύει στο να γυρίζεις πλευρό κάθε 5 λεπτά ενώ αναλογίζεσαι πράγματα τόσο μα τόσο περίεργα…

Το βράδυ λοιπόν, με τη συντροφιά της ασυνήθιστης ψυχρούλας, σκεφτόμουν πως θα ήταν να ήμουν αθάνατος, αιώνιος δηλαδή. Να συνεχίσω να ζω χωρίς τέρμα. Χωρίς να γερνώ βέβαια.

Θα είχε καλά, σαφώς. Θα μπορούσα να αποκτήσω γνώση, άπειρη γνώση σε κάθε τομέα.
Να ικανοποιήσω την περιέργιά μου για τα μελλούμενα.
Να γνωρίσω ανθρώπους από διαφορετικές εποχές.
Να διορθώσω τα λάθη μου.
Να αποκτήσω δύναμη.
Να γίνω τέλειος.

Παρόλ’ αυτά, συνεχίζοντας το συλλογισμό μου, ποτέ μου δε θα ήμουν χαρούμενος. Θα έβλεπα τους αγαπημένους μου να γερνούν, να φεύγουν από δίπλα μου, χωρίς να μπορώ να κάνω κάτι. Οι άνθρωποι θα με μισούσαν, πάντα όλοι μισούνε το διαφορετικό, ίσως με κυνηγούσαν κιόλας. Πάντα θα ήμουν μόνος ανάμεσα σε άτομα διαφορετικών κόσμων, χωρίς κανένα, γιατί κανείς δε θα μπορούσε να καταλάβει πως είναι να είσαι εγώ.
Η πλήξη της αιωνιότητας θα γέμιζε το κεφάλι μου. Η έλλειψη στόχου ή του ενδιαφέροντος της αναμονής θα οδηγούσε σε ασυναίσθητες επιβλαβείς πράξεις. Παράνοια στην τελική. Και το χαμόγελο της αναισθησίας, που δε σβήνει ούτε στον πόνο…

Κάποια στιγμή, ζήλεια. Φθόνος σε προχωρημένο στάδιο. Για αυτούς που τα καταφέρνουν, για αυτούς που είναι χαρούμενοι, για όσους έχουν τέλος.

Και θα έβλεπα τον κύκλο της ζωής. Παγιδευμένος στην περιφέρειά του, όμοια με συμπαντικό χρονικό βρόγχο, θα προσπαθούσα απεγνωσμένα να σπάσω την τελειότητά του και να τον ανοίξω.
Με οποιονδήποτε τρόπο, ακόμη κι αν αυτό περιλάμβανε το δικό μου αφανισμό.

Θα περίμενα, πάντα θα περίμενα. Κάτι διαφορετικό. Μα και να ερχόταν, θα το είχα ήδη ζήσει, θα διαλυόταν στα χέρια μου και θα έφευγε όμοια με το γλίστριμα της στεγνής άμμου πάνω στο δέρμα.

Μόνο από κάτι δε θα είχα εμπειρία, ένα γεγονός πρωτόγνωρο, γοητευτικό για μένα.
Το θάνατο.
Αναζητώντας μια στάλα καινοτομίας στη ζωντανή κόλαση της αιωνιότητας…

Crossfade – Colors

Υ.Γ.: 1) Μόλις τέλειωσα μια σοκολάτα ΙΟΝ και ένα χυμό 500ml με γεύση βερίκοκο.
2) Το μεσημέρι θα κοιμηθώ τουλάχιστον 3ωρο…

Advertisements

Blog στο WordPress.com.
Entries και σχόλια feeds.