Πράγματα που μου τη σπάνε (άγρια όμως)

Ιουνίου 2, 2008 στο 6:17 μμ | Αναρτήθηκε στις Για μένα | 9 Σχόλια
Ετικέτες:

1) Οι μελιτζάνες. Είναι το πιο ηλίθιο λαχανικό, μια αηδία, μπλιαχ! Δεν μπορώ να καταλάβω πως τρώνε τη μελιτζανοσαλάτα, που έχει και σπόρια μέσα! Ξανά μπλιαχ!

2) Τα γυαλιά ηλίου. Με εκνευρίζουν γιατί δε μπορώ να δω τίποτα. Κάθε καλοκαίρι η μάνα μου με πρήζει να πάρω, ενώ το ξέρει ότι αυτό δε θα γίνει ποτέ. Έχω και χοντρό κεφάλι και θα τα σπάω. Α, δε μπορώ να κοιτάζω και τους άλλους στα μάτια.

3) Ο ιδρώτας σε στιγμές που είναι ανεπιθύμητος (όταν παίζω ή τρέχω, δε με ενοχλεί, γιατί φοράω και τα κατάλληλα ρούχα). Είναι ένα χάλι! Είναι τόσο εκνευριστικός και τόσο αντιαισθητικός, που σκέφτομαι καμιά μέρα να καυτηριάσω τους ιδρωτοπιούς αδένες μου (δυσκολάκι αυτό). Αυτό το καλοκαίρι προβλέπεται αρκετός…

4) Η άμμος που κολάει στα πόδια στην παραλία το καλοκαίρι. Αν δεν στεγνώσει δεν το κουνάω ρούπι από την παραλία, δεν τολμώ καν να βάλω σαγιονάρες με τα βρωμιάρικα πόδια. Απίστευτα σούπερ καραμπλιάχ.

5) Η ηλεκτρική σκούπα. Βασικά ο θόρυβος που κάνει μου τρυπάει το κεφάλι. Γυρίζω καμιά φορά σπίτι, την ακούω και φεύγω. Δε γίνεται να υπάρχει αυτό το διαβολικό όργανο καθαρισμού. Εγώ μια φορά με τη συμβατική καλύτερα καθαρίζω…

6) Ο θόρυβος που κάνουν τα μηχανάκια στο δρόμο, το χαρακτηριστικό «βρουμ βρουμ» με κλιμακούμενη ένταση! Ταράζει την εσωτερική μου ηρεμία ενώ περπατάω στο δρόμο. Μερικές φορές περνά από το μυαλό μου η σκέψη να βάλω ένα τόσο λεπτό και ανθεκτικό σύρμα στις 2 άκρες του δρόμου ώστε να αποκεφαλίζει τους επιβαίνοντες… (κακό, πολύ κακό)

7) Το να λαδώνουν τα μαλλιά μου σε μια μέρα και να αναγκάζομαι να τα λούζω συνέχεια. Μαρτύριο που δεν αντέχεται, και να πεις ότι είναι και πολύ μεγάλα, 11 εκατοστά είναι. Είναι αηδία και μόνο που τα αγγίζω…

8 ) To να ακούω τη φράση: «Δεν υπάρχουν θέσεις, είμαστε πλήρεις». Αρρρργκκκκκ, τρελαίνομαι!

9) Τα έντομα που βουίζουν στα αυτιά μου το βράδυ μέσα στο δωμάτιό μου. Αναγκάζομαι να αφήνω ανοιχτά το βράδυ για να μην πεθάνω και αυτά εφορμούν… Κάθε βράδυ σκοτώνω καμιά 20αριά, αλλά είναι αμέτρητα τα καταραμένα!

Αρχικά έγραψα για τίτλο πράγματα που μισώ…
Ήταν νομίζω λίγο υπερβολικό, οπότε έγινε πράγματα που μου τη σπάνε!
Είχα βάλει και εικόνες, αλλά διαπίστωσα ότι δεν ταίριαζαν και πολύ.
Ελπίζω να μην είναι αρκετά για να με κάνουν κομπλεξικό :-)

Υ.Γ.: Με τις εικόνες που κατέβασα για το blog, έχω τώρα 77 εικονίδια! Κάποια μέρα πρέπει να μπει τάξη…

Περί διασκέδασης (μέρος 1ο)

Δεκέμβριος 18, 2007 στο 10:20 πμ | Αναρτήθηκε στις Χύμα | 2 Σχόλια
Ετικέτες: , ,

Αποτελεί τον πιο συνηθισμένο τρόπο διασκέδασης των σύγχρονων Ελλήνων, νεολαίων και μη. Περιλαμβάνει πολύωρο ξενύχτι, άσκοπη σπατάλη χρημάτων, και ανούσια οινοποσία.

Όπως όλοι μπορείτε να μαντέψετε αναφέρομαι στα αγαπητά σε όλους μπουζούκια (πολύ κακός ορισμός κατά τη γνώμη μου).

Αν και δεν έχω σημαντική εμπειρία -2 τριήμερες εκδρομές, μια Πρωτοχρονιά και δυο Σαββατόβραδα με γονείς- πιστεύω πως μπορώ να εκφέρω άποψη.

Τα μπουζούκια είναι κέντρα νυχτερινής διασκέδασης τα οποία διαχειρίζονται, τις περισσότερες φορές, ξεπεσμένοι επαγγελματίες. Σ’ αυτά το ρόλο του διασκεδαστή του κοινού (το οποίο είναι άβουλο εξαιτίας της μέθης), αναλαμβάνουν κάθε φορά διάφοροι τραγουδιστές -ο Θεός να τους κάνει-, λαοφιλείς και μη. Η ‘μελωδική’ τους φωνή, επηρασμένη από την κάπνα και την κούραση, σε συνδυασμό με την ανεξέλεγκτη μέθη οδηγεί και τους πιο διστακτικούς στην πίστα.

Θα αναρωτιέστε: και τι έγινε; αφού όλοι περνάνε καλά, ξεφεύγουν από τις έγνοιες της καθημερινής ζωής…

Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο είναι η κατάργηση της ελεύθερης βούλησης του ανθρώπου. Το αλκοόλ καθιστά τον άνθρωπο αδύναμο μπροστά στις προσδοκίες του συνόλου και επιβάλεται με αυτόν τον τρόπο η οχλοκρατία. Ο καθένας τραγουδά ακόμα και να μη γνωρίζει τα λόγια, χτυπά ανούσια τα χέρια του και κουνιέται στους ρυθμούς της μουσικής χωρίς να ξέρει να χορεύει. Επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι είναι αδύναμοι, δεν έχουν πρόβλημα με το να ακολουθούν τους υπόλοιπους σε αυτό το (ας μου επιτραπεί η έκφραση) κωλοχτύπημα. Αυτό που δεν μπορώ να αντέξω είναι η επιβολή των πολλών στν προσωπικότητα του καθενός.

Επιπλέον, οι διασκεδαστές του κοινού γίνονται πρόσωπα υψίστης σημασίας. Ενώ σε άλλες εποχές τέτοια άτομα ήταν του κλώτσου και του μπάτσου, τώρα θεοποιούνται. Πληρώνονται αδρά για μια τους εμφάνιση, και οι περισσότεροι από αυτούς, θεωρώντας τους εαυτούς τους μεγάλους καλλιτέχνες, εκδίδουν δίσκους. Και οι Έλληνες, σαν χαϊβάνια τους δίνουν το βιός τους…

Μιλάμε για απόλυτο εξευτελισμό. Σε καμιά πολιτισμένη χώρα δε συμβαίνει το ίδιο. Τι θα έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι αν παρατηρούσαν τη συγκεκριμένη κατάσταση, η οποία είναι χειρότερη από Ρωμαϊκό όργιο;

Αυτό το είδος διασκέδασης το ΜΙΣΩ.

Μια σχολική ιστορία

Δεκέμβριος 16, 2007 στο 10:19 μμ | Αναρτήθηκε στις Χύμα | 5 Σχόλια
Ετικέτες: ,

Θα σας πω μια μικρή ιστορία.

Υπήρχε κάποτε ένα παιδάκι που το έλεγαν Γιώργο (χωρίς παρεξήγηση). Γεννήθηκε σε μια οικογένεια που όλοι το αγαπούσαν. Πίστεψε στον Άγιο Βασίλη, αφού του κάθε νέο χρόνο υπήρχε ένα δώρο κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Οι γονείς του το αγαπούσαν πολύ και μπορούσαν να κάνουν οτιδήποτε γι’ αυτό. Το έκαναν κοινωνικό, αφού είχαν πολλούς φίλους με μικρά παιδάκια αλλά επίσης το έστειλαν και στον παιδικό σταθμό.

Έφτασε η ώρα να πάει στο σχολείο.

Τα χρόνια περνούσαν ήρεμα μέχρι που στην 4η τάξη άκουσε για πρώτη φορά τη λέξη ‘μαλάκας’ από μεγαλύτερα παιδιά και αποφάσισε να ρωτήσει τον πατέρα του τι θα πει. ‘Είναι κακιά λέξη’, του είπε. Το κακιά τον ενθάρρυνε και αποφάσισε να την λέει, κρυφά όμως.

Στην 5η ένας συμμαθητής του, του εξήγησε τι είναι σεξ και πώς γίνονται τα παιδιά. Τότε ερωτεύτηκε την Αννούλα, την οποία κυνηγούσε για να την πιάσει.

Στην 6η ζήτησε από το μπαμπά του κινητό, κάτι το οποίο απέκτησε πολύ σύντομα. Αρχικά το χρησιμοποιούσε για να μιλά με τη μαμά, αλλά στη συνέχεια ο κατάλογος γέμισε με ονόματα φίλων.

Το παιδί ήταν μέτριας ευφυίας και τα πήγαινε σχετικά καλά στο σχολείο. Η μαμά έλεγε ‘δε θα γίνουν όλοι Αινστάιν’ και το άφηνε να διαβάζει μόνο του.

Έφτασε η ώρα να πάει γυμνάσιο. Ήταν από τους προνομοιούχους που είχαν κινητό. Αυτοί που δεν είχαν ήταν ‘φλώροι΄. Οι καλοί μαθητές ήταν ‘φυτά’. Οι λέξεις αυτές ηχούσαν πολύ καλά στα αυτιά του, καθώς μπορούσε να χαρακτηρίσει τον καθένα. Έμαθε την έννοια του ΄τα φτιάχνω’. Τα ‘έφτιαξε ‘ με τη Μαρία, της οποίας έπιανε τον πισινό. Πήγε σε 2-3 πάρτι που έκαναν οι συμμαθητές του και έμαθε να ακούει μουσική Χατζηγιάννη, Πετρέλη, Σάκη και διάφορους άλλους ποιοτικούς καλλιτέχνες. Έφτιαχνε τα μαλιά του κάθε μέρα με ζελέ όπως του έμαθε η μαμά. Στο σχολείο τα πήγαινε μέτρια, δηλαδή 14-15 περίπου.

Στη 2η τάξη, ήταν από τα πιο δημοφιλή παιδιά. Όμορφος, ψηλός και ‘μάγκας’. Οι μεγαλύτεροι φίλοι του τον πήγαν μια μέρα σε μια καφετέρια. Δεν ήξερε τι να πιει και ήπιε -όπως του πρότειναν- φραπέ. Είναι ‘μαγκιά’, του είπαν.Έγινε γραμματέας του 15ούς συμβουλίου. Ήταν βλέπετε ‘μάγκας’.

Στην 3η τάξη ζήτησε να οδηγήσει το μηχανάκι του πατέρα του, ο οποίος είπε ‘τσάκωτ’ τα κλειδιά’. Στην τριήμερη εκδρομή του έμαθαν να καπνίζει. Δε του άρεσε, αλλά ήταν ‘μαγκιά’ . Ά, έκανε σεξ για πρώτη φορά στη ζωή του με την Κατερίνα, μια συμμαθήτριά του. Έμαθε επίσης να πίνει μπύρα και ρετσίνα.

Η Α΄Λυκείου ξεκίνησε άδοξα, καθώς οι γονείς του τον έγραψαν σε φροντηστήριο επειδή ήταν ‘αδύναμος’. Έβγαινε κάθε μέρα με την παρέα του ή με ‘γκόμενες’ και πήγαιναν για καφέ και τσιγάρο. Αγόρασε καινούργια μηχανή με τα λεφτά του μπαμπά. Παιρνούσε καλά, αυτό μετρούσε. Ήταν ο καλύτερος.

Στη Β’ Λυκείου διάλεξε την Τεχνολογική Κατεύθυνση, αφού εκεί πήγαν όλοι οι φίλοι του. Πήγε σε όλους τους χορούς του σχολείου το. Έμαθε να πηγαίνει στα μπουζούκια και στα κλαμπ. Εκεί μπορύσε να βρει γκόμενες ή να συναντήσει φιλαράκια…

Τέλος

Δε μπορώ να συνεχίσω. Μέχρι εδώ έχω ζήσει. Ούτως ή άλλως αύριο γράφω Γεωμετρία και πρέπει να τελειώνω. Το τι απέγινε ο Γιωργάκης θα το κρίνετε εσείς…

Εγώ πάντως τέτοιους ανθρώπους τους ΜΙΣΩ.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.
Entries και σχόλια feeds.